Το μυστήριο της εξομολόγησης

το μυστήριο της εξομολόγησης στον ρωμαιοκαθολικισμό from albaxan

Βάπτιση

Βάπτιση

Γάμος

Το μυστήριο της Ιεροσύνης

View more presentations or Upload your own.

Το μυστήριο το βαπτίσματος

Βάπτισμα

View more presentations or Upload your own.

Γιατί φοράμε βέρες;

Όλα δείχνουν, πως το έθιμο της βέρας ξεκίνησα από την Αρχαία Αίγυπτο, πριν από 4.800 χρόνια. Τότε χρησιμοποιούσαν καλάμια και αγριόχορτα, που φύτρωναν στις όχθες του Νείλου.
Ο κύκλος, που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, ήταν το σύμβολο της αιωνιότητας από την εποχή των Αρχαίων Αιγυπτίων.
Τα υλικά των πρώτων δαχτυλιδιών δεν ήταν πολύ ανθεκτικά. Σύντομα αντικαταστάθηκαν από δέρμα και οστά. Όσο πιο ακριβό ήταν το υλικό, τόσο μεγαλύτερη η αγάπη που έδειχνε ο δωρητής στον παραλήπτη. Από τότε, το δαχτυλίδι έδειχνε πόσο «βαθιές τσέπες» είχε, αυτός που το πρόσφερε.
Το δαχτυλίδι της ιδιοκτησίας
Το έθιμο υιοθέτησαν και οι Ρωμαίοι, αλλά με τον δικό τους τρόπο. Στους γάμους των Ρωμαίων, το δαχτυλίδι δε συμβόλιζε την αγάπη του συζύγου προς τη γυναίκα του, αλλά ότι εκείνη ήταν πλέον ιδιοκτησία του. Οι ρωμαϊκές βέρες ήταν φτιαγμένες από σίδερο και τις αποκαλούσαν «Annulus Pronubus».
Στην Πομπηία έχουν βρεθεί τέτοια δαχτυλίδια, που έχουν και επιγραφές. Οι πιο συνηθισμένες ήταν οι: «Ama me», δηλάδή αγάπα με, «Amo te», σε αγαπώ ή «Bona vitam», δηλαδή καλή ζωή.
Στη χριστιανική παράδοση, οι βέρες εμφανίζονται γύρω στα 860 μ.Χ, αλλά δεν είχαν καμία σχέση με το απλό, χρυσό δαχτυλίδι που ξέρουμε σήμερα. Ήταν διακοσμημένα με ανάγλυφα περιστέρια, πιασμένα χέρια, λύρες και διάφορα άλλα σύμβολα της αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης.
Η εκκλησία  ζήτησε να απλοποιηθούν. Μέχρι τον 13ο αιώνα, οι βέρες είχαν μορφή παρόμοια με τη σημερινή. Για τους Χριστιανούς   η νέα λιτότητα της βέρας αναδεικνύει τον πνευματικό δεσμό του ανδρόγυνου, καλύτερα από τα φανταχτερά, παγανιστικά σύμβολα.
Βέρα στο δεξί
Οι Ρωμαίοι τις φορούσαν στο τέταρτο δάχτυλο του αριστερού χεριού, επειδή πίστευαν ότι από εκεί περνάει φλέβα, που πάει κατευθείαν στην καρδιά. Είχαν, μάλιστα, δώσει στη φλέβα αυτή το όνομα «Vena Amoris», δηλαδή φλέβα της αγάπης. 

 Με την έλευση του χριστιανισμού, επικράτησε το δεξί χέρι. 
Το τέταρτο δάχτυλο παρέμεινε. Τα τρία πρώτα δάχτυλα ήταν αφιερωμένα στην Αγία Τριάδα, και το τέταρτο στον σύζυγο.

πηγή

Αν είσαι Ιερέας...

 
Αν είσαι ιερέας φρόντισε στην εξομολόγηση να μην συντρίβεις το πρόσωπο του εξομολογούμενου χάριν των ιερών κανόνων.

Πριν να εκφράσεις την γνώμη σου θυμήσου το μέγεθος της δικής σου αδυναμίας και αμαρτωλότητας. Πριν βάλεις κάποιο επιτίμιο προσπάθησε να καταλάβεις τις ψυχικές, σωματικές και πνευματικές του δυνατότητες.

Πρόσεξε να μην τραυματίσεις την ευαίσθητη ψυχή του και τον απομακρύνεις από τον Θεό.

Μην ξεχνάς ότι είσαι θεραπευτής και όχι δικαστής.

Ο Θεός δεν σου ζητά να ανακρίνεις με θρησκευτικά κριτήρια τον πιστό αλλά να του αποκαλύψεις την Αγάπη Του.              

Πηγή

Christianity: Greek Orthodox Eucharist Bread Preparation

Από το ιστοχώρο http://www.cleo.net.uk/

Βίοι Αγίων από το ψηφιακό σχολείο

Δείτε μία παρουσίαση για τους βίους των Αγίων Γεωργίου, Αικατερίνης και Αποστόλου από το Ψηφιακό Σχολείο.

Εγκύκλιος δια το μυστήριον του Γάμου

Προς
Τον ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή Λαόν της Ιεράς Μητροπόλεως ημών
Πατέρες  και χριστιανοί μου αγαπητοί ,
Είναι σ’ όλους μας γνωστόν, ότι η Εκκλησία μας στέκεται πάντοτε κοντά στον άνθρωπο και στις δυσκολίες του, όπως κάθε Μάνα στα παιδιά της. Όμως δια να στηριχθή η οικογένεια και η κοινωνία μας δεν αρκεί η αγάπη της Εκκλησίας στα παιδιά της. Χρειάζεται και τα παιδιά να σέβωνται την Μάνα τους και να υπακούουν στις συμβουλές της. Αλλιώς και η αγάπη της Εκκλησίας πάει χαμένη και οι άνθρωποι θα βασανίζωνται.
Στις ημέρες μας, τις κρίσιμες μέρες που περνάει ολόκληρη η ανθρωπότητα και εμείς οι Έλληνες, οι άνθρωποι έχουν χάσει «τα πασχάλια» τους και τον προσανατολισμόν τους. Όχι μόνον δεν συμμορφώνονται στο ειρηνικό και ψυχωφελές μήνυμα του Ευαγγελίου, αλλά και έχουν βαλθή, να μη ακούετε καν, με αποτέλεσμα την αυτοκαστροφή των ανθρώπων. Έτσι ειπώθηκε και εγράφηκε, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απεφάσισε να διαθέση 80.000.000 (εκατομύρια) Ευρώ για δαπάνες εκτρώσεων των εγκύων γυναικών!!
Από την άλλη μεριά σ’ εμάς εδώ άρχισε η μόδα να συζούν τα νέα ζευγάρια χωρίς γάμο ή με πολιτικό γάμο, να κάνουν το πρώτο τους παιδί και τότε να ζητούν να τους κάνουμε τον γάμο τους και την βάπτισι του παιδιού τους μαζί. Να γίνεται δηλαδή αυτό, που ειρωνικά έλεγαν παλιότερα· «Στο γάμο σου βαπτίσια».
Χριστιανοί ευλογημένοι ,
Ακούσατε την φωνή του Επισκόπου σας, που επί πενήντα και πλέον χρόνια σας διακονεί.
Ο γάμος είναι μεν χαρά, αλλά η χαρά του γάμου δεν στηρίζεται στον στολισμό, στα κουφέτα και τα ρύζια ούτε στις πολλές φωτογραφίες και τις τηλεοπτικές κάμερες. Στηρίζεται στην μεταξύ των νεονύμφων αληθινή αγάπη, στην αλληλοκατανόησι, στην εκπλήρωσι των συζυγικών και οικογενειακών τους καθηκόντων. Στην επίκλησι της βοηθείας του Θεού και στις προσευχές των συγγενών και όλων των προσκεκλημένων τους.
Σας παρακαλώ, λοιπόν, να παύσουν οι υπερβολικοί στολισμοί, τα μπαλόνια, τα βεγγαλικά έξω από τον Ναόν, αλλά και το ρύζι και τα κουφέτα. Διότι αυτά όχι μόνον ουδεμίαν σχέσιν έχουν με τα μυστήρια του γάμου και της βαπτίσεως, αλλ’ απεναντίας είναι υπολείματα μαγικών αντιλήψεων, αντιχριστιανικά και αντικοινωνικά, αφού στην ανέχεια των ημερών και στην πείνα πολλών, εμείς σπαταλάμε και σκορπάμε άσκοπα χρήματα και αγαθά.
Χριστιανοί μου ,
Είναι δίδαγμα της χριστιανικής μας ιστορίας. Όταν οι άνθρωποι απομακρύνωνται από τον Θεόν και το θέλημά Του, τότε πόλεμοι, θάνατοι, πείνα και όλα τα κακά επικρατούν σ’ αυτούς. Όμως όταν είμεθα κοντά στον Θεό και ζούμε κατά το θέλημά Του, τότε όλα τα αγαθά του Θεού για μας. Ακούσατέ με και θα ωφεληθήτε και θα ωφελήσετε.
Με θερμές πατρικές ευχές
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Αναδημοσίευση από:  http://www.imilias.gr/enimerosi-eidiseis/eidiseis/515-eggyklios-dia-to-mystirio-tou-gamou.html

Τι είναι οι μικτοί Γάμοι;

Στο ερώτημα «Τι είναι οι μικτοί γάμοι;», ο καθ. Ανδρέας Θεοδώρου απαντά[1]:

Είναι κατ’ οικονομίαν γάμοι μεταξύ ορθοδόξων και ετεροδόξων. Είναι γάμοι ανάγκης, ορθοδόξου μέλους της Εκκλησίας με μη ορθόδοξο χριστιανό, ρωμαιοκαθολικό ή προτεστάντη, κατ’ οικονομίαν τελούμενοι, τους οποίους επιβάλλουν οι σύγχρονες συνθήκες ζωής και οι ειδικές σχέσεις που δημιουργούνται σε χώρες στις όποιες ορθόδοξοι συγχρωτίζονται με ετεροδόξους και τανάπαλιν.

Στις περιπτώσεις αυτές η Εκκλησία αποκλίνει από τη δογματική της ακρίβεια, επιτρέποντας σε κάποιον που δεν είναι μέλος της να μετέχει σε δικό της μυστήριο, πράγμα φυσικά όχι ευχάριστο. Είναι φανερό ότι την πρακτική των μικτών γάμων, ως ανάγκη και πρόβλημα ποιμαντικό, δημιουργούν οι δυσκολίες της σύγχρονης ζωής και οι πολλές αδυναμίες των ανθρώπων.

Κατ’ ακρίβεια δογματική οι γάμοι αυτοί δεν πρέπει να γίνονται. Εφόσον ο ετερόδοξος δεν είναι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, πώς μπορεί να δεχθεί ορθόδοξο μυστήριο; Ή πρέπει να γίνει και αυτός ορθόδοξος, ή αυτό που γίνεται δεν έχει ουσιαστικά κανένα κύρος και καμιά αξία.

Η Εκκλησία όμως οικονομεί τα πράγματα επιτρέπουσα το ανεπίτρεπτο, για να προλάβει μεγαλύτερα κακά, έναν πολιτικό γάμο ή μια παράνομη συμβίωση ή την προσχώρησή  του ορθόδοξου μέλους σε μια ετερόδοξη κοινότητα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία προκειμένου να ευλογήσει έναν τέτοιο γάμο, θέτει σαν προϋπόθεση την τέλεση του σε ορθόδοξο ναό και κατά το ορθόδοξο τυπικό, με γραπτή υπόσχεση του άλλου μέρους ότι τα τέκνα, που ενδεχομένως προκύψουν από το γάμο, θα βαπτισθούν και θα ανατραφούν ορθόδοξα, σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα και τις ορθόδοξες παραδόσεις.

Στα παραπάνω, προσθέτει ο Παναγιώτης Τρεμπέλας και μία ακόμη παράμετρο, ότι το μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας «δεν θα παρεμποδίζεται υπό του ετέρου μέλους από του να μείνη πιστόν εις αυτήν»[2].

            Επίσης, στον Κώδικα Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ενότητα «Αναγκαστικός Νόμος 2250/1940», άρθρο 1367 αναφέρεται:

«Γάμος των ανηκόντων εις την ανατολικήν ορθόδοξον εκκλησίαν, δεν υφίσταται άνευ ιεροτελεστίας τελουμένης υπό ιερέως της εκκλησίας ταύτης. Το αυτό ισχύει και επί γάμου χριστιανού του ανατολικού δόγματος μετά χριστιανού άλλου δόγματος (ετεροδόξου). Η συναίνεσις των εις γάμον συνερχομένων δηλούται υπ' αμφοτέρων συγχρόνως προ του ιερέως κατά την τέλεσιν του γάμου»[3].

Κωλύματα και Οικονομία

Ο κανονολόγος καθ. Μπούμης Παναγιώτης, σχετικά με τις αρνητικές προϋποθέσεις («Κωλύματα») τέλεσης του γάμου, αναφέρει τα εξής[4]:

Η δογματική ακρίβεια στα ζητήματα τέλεσης του γάμου, θεωρεί ως κώλυμα την ετεροθρησκεία. Κατά τους κανόνες απαγορεύεται η σύναψη γάμου ενός χριστιανού με έναν ετερόθρησκο, εκτός και υποσχεθεί το πρόσωπο αυτό ότι θα προσέλθει στην Ορθοδοξία. Ο ιδ΄καν. Της Δ΄ Οικουμ. Συνόδου ορίζει:

«Επειδή εν τισιν επαρχίαις συγκεχώρηται τοις αναγνώσταις και ψάλταις γαμείν, ώρισεν η αγία σύνοδος, μη εξείναί τινι αυτών ετερόδοξον γυναίκα λαμβάνειν […] μήτε μην συνάπτειν (τέκνον) προς γάμον αιρετικώ, ή Ιουδαίω, ή Έλληνι [ειδωλολάτρη], ει μη άρα επαγγέλλοιτο μετατίθεσθαι εις την ορθόδοξον πίστιν το συναπτόμενον πρόσωπον τω ορθοδόξω». Πρβλ. και ι΄και λα΄καν. Λαοδικείας, κα΄ (κθ΄) καν. Καρθαγένης και οβ΄ καν. Πενθέκτης.

Κώλυμα σύναψης γάμου, αποτελεί επίσης και η αίρεση. Ιδίως ο οβ΄ καν. Της Πενθέκτης Οικουμ. Συνόδου ορίζει: «Μη εξέστω ορθόδοξον άνδρα αιρετική συνάπτεσθαι γυναικί, μήτε μην αιρετικώ ανδρί γυναίκα ορθόδοξον συζεύγνυσθαι. Αλλ’ ει και φανείη τι τοιούτον υπό τινος των απάντων γινόμενον, άκυρον ηγείσθαι τον γάμον, και το άθεσμον διαλύεσθαι συνοικέσιον».

Και προσθέτει ο Π. Μπούμης:

«Σήμερα όμως η Εκκλησία κατ’ οικονομίαν δέχεται τους γάμους με ετερόδοξο (μεικτοί γάμοι)»[5].

 

Ιστορία

Σύμφωνα με τον καθ. Ιωάννη Καρμίρη, η κατ’ οικονομία ανοχή των μικτών γάμων ξεκινά τον 19ο αιώνα:

«Περαιτέρω η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει μεν ουδ’ επιδοκιμάζει τους μικτούς γάμους μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, συμφώνως τω 72 κανόνι της Πενθέκτης οικουμενικής Συνόδου και άλλοις ιεροίς κανόσιν, είναι όμως υποχρεωμένη να ανέχηται αυτούς προς αποτροπήν μειζόνων κακών. Όθεν κατ’ εκκλησιαστικήν οικονομίαν επιτρέπει τους τοιούτους μικτούς γάμους, υπό τον όρον πάντοτε ότι το μη ορθόδοξον μέλος θα δώση έγγραφον υπόσχεσιν περί τελέσεως του γάμου υπό ορθοδόξου ιερέως και περί ορθοδόξου βαπτίσεως και ανατροφής των τέκνων. Ούτω το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εν έτει 1878 απεφήνατο: ‘’Η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει τους μικτούς γάμους, αλλά πολλάκις προς πρόληψιν δυσαρέστων συνεπειών συγχωρεί κατά συγκατάβασιν και τέλεσιν αυτών αθορύβως’’. Ομοίως και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εν έτει 1869 ανεγνώρισε τους μεταξύ Ορθοδόξων και Ετεροδόξων και ειδικώς των Ρωμαιοκαθολικών και των Διαμαρτυρομένων μικτούς γάμους, γράψασα ότι ‘’παραδέχεται μεν κατ’ εκκλησιαστικήν οικονομίαν την τέλεσιν των μικτών γάμων, υπό τον όρον όμως να τελώνται ούτοι υπό ορθοδόξου ιερέως κατά τας διατυπώσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα δε εκ τούτων γεννώμενα τέκνα αμφοτέρων των φύλων να βαπτίζωνται και ανατρέφωνται κατά το ανατολικόν ορθόδοξον δόγμα’’»[6].
 

Σημειώσεις

---

[1] Το κείμενο της επόμενη παραγράφου αποτελεί δική μας σύνθεση από αναφορές του Ανδρέα Θεοδώρου στους μεικτούς γάμους, στα εξής βιβλία: 1) Θεοδώρου Ανδρέας, «Βασική Δογματική Διδασκαλία - Απαντήσεις σε ερωτήματα Δογματικά», 3η έκδ., Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 180-181. 2) Θεοδώρου Ανδρέας, «Βασική Δογματική Διδασκαλία - Απαντήσεις σε ερωτήματα Συμβολικά», 2η έκδ., Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 281. 3) Θεοδώρου Ανδρέας, «Βασική Δογματική Διδασκαλία - Πιστεύω εις ένα Θεόν», 2η έκδ., Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2007, σελ. 198.

[2] Τρεμπέλας Ν. Παν., «Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τόμ. Γ΄, 3η έκδ., Ο Σωτήρ, Αθήναι 2003, σελ. 341-342.

[3] Πρόδρομος Ι. Ακανθόπουλος, «Κώδικας Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος», έκδ. Γ΄, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 793.

[4] Βλ. Μπούμης Ι. Παναγιώτης, «Κανονικόν Δίκαιον», έκδ. 3η επηυξημένη, Γρηγόρης, Αθήνα 2002, σελ. 134-135.

[5] Βλ. Μπούμης Ι. Παναγιώτης, «Κανονικόν Δίκαιον», ό.π., σελ. 135.

[6] Καρμίρης Ιωάννης, «Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τόμ. Β΄, Αθήνα 1953, σελ. 1003-1004.

Πηγή

"Όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει. Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω"

ΛΕΩ ΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΩ: «ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΑΣ" Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος. [...] Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου [ενν. του γάμου]. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. 

Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείου του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό; Τρία πράγματα βασικά. Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου. Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ' αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο. Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική! Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε, παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ η Χάρις του Θεού σάς ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να 'ναι, θα είναι μαζί.

Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας πέσαν στον δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί. Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση βάλετε τα δικά σας χέρια ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους που δεν ξέρουν τι κάνουν.» Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν. Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες. Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από 'κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια. Πόσο καλά γνωρίζονται; Ή πόσο βαθιά αγνοούνται; Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε, παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. 

Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα. Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν: - Παιδιά χωρίστε τώρα γιατί θα χωρίσετε αύριο. - Μα γιατί; - Γιατί δεν έχετε καμία σχέση μεταξύ σας. Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη! Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια. Το σ' αγαπώ και μ' αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει. Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμεθα από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος;

Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.» Παντρεύομαι σημαίνει δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω. Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα για να δίνω χαρά σ' αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι. Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσέ το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά. 

 του Μητροπολίτου, Σισανίου και Σιατίστης Παύλος Για μια υγιή και ζωντανή οικογένεια, έκδ. Σχολής Γονέων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου  

Πηγή

Το κουβούκλιο του Πανάγιου Τάφου 3d

Είδη βαπτισμάτων

Του πρ. Γεωργ. Κουγιουμτζόγλου

Πρώτο βάπτισμα είναι το Ιουδαϊκό.
Αυτό δεν καθάριζε αμαρτήματα, αλλά σωματικές ακαθαρσίες. Εάν κάποιος άγγιζε π.χ. οστά νεκρών ή πλησίαζε λεπρούς, λουζόταν και ενώ μέχρι το εσπέρας θεωρείτο ακάθαρτος, μετά γινόταν καθαρός (Λευϊτ. ιε', 5).

Δεύτερο βάπτισμα είναι τον Ιωάννου του Προδρόμου.
Ήταν ανώτερο από το ιουδαϊκό, αλλά κατώτερο από το δικό μας. Αποτέλεσε γέφυρα μεταξύ των δύο βαπτισμάτων, για να οδηγήσει από το ιουδαϊκό στο χριστιανικό. Δεν παρείχε ούτε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος ούτε άφεση αμαρτιών, αλλά παρακινούσε τους ανθρώπους να κάνουν έργα άξια μετανοίας (Ματ. γ', 8). Προετοίμαζε τους ανθρώπους να δεχθούν το βάπτισμα του Χριστού.
Τρίτο βάπτισμα είναι του Αγίου Πνεύματος.
Μ' αυτό βαπτίστηκαν οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής σύμφωνα με την υπόσχεση του Κυρίου «... βαπτισθήσεσθε εν Πνεύματι Άγίω ου μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξεις α', 5). Δε χρειάστηκαν λοιπόν άλλο βάπτισμα καί γι' αυτό ό Αγ. Γρηγόριος ό Παλαμάς ονομάζει κολυμβήθρα το υπερώο στο οποίο κατήλθε το Αγιο Πνεύμα, ενώ ό Αγ. Ιωάννης ό Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι Απόστολοι βαπτίσθηκαν με το βάπτισμα του Άγιου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Τέταρτο είναι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Είναι αυτό πού μας υπέδειξε ο Κύριος. Τελείται με νερό πού καθαρίζει το σώμα και με το Άγιο Πνεύμα που λαμπρύνει την ψυχή και την ελευθερώνει από τις αμαρτίες. Είναι το ανώτερο βάπτισμα πού εφάρμοσαν οί Άγιοι Απόστολοι, συνέχισαν οι διάδοχοι τους και συνεχίζει να τελεί (και να βαπτίζει) ή Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Όποιος δεν δευτερογεννηθεί από το άγιο βάπτισμα δε εισέρχεται στη Βασιλεία των Ουρανών, κατά το λόγο του Χριστού στο Νικόδημο (Ίω. γ', 5).

Πέμπτο βάπτισμα είναι το Μαρτύριο.
Είναι το τιμιώτερο και καλύτερο από όλα τα βαπτίσματα, γιατί μετά από αυτό δε μολύνεται από την αμαρτία ούτε ό Μάρτυρας του Χριστού ούτε το Βάπτισμα.

Έκτο βάπτισμα είναι το βάπτισμα των δακρύων.
Πρόκειται για τα δάκρυα της μετανοίας πού χύνει κανείς θρηνώντας για τίς αμαρτίες του. Με τα δάκρυα καθαρίζει ό άνθρωπος το πρώτο βάπτισμα του, πού μόλυνε. Το μαρτύριο του αίματος έχει κόπο καί πόνο, αλλά σε περιορισμένο χρόνο, ενώ το «μαρτύριο» των δακρύων πρέπει να το έχει ό άνθρωπος σ' όλη του τη ζωή και γι' αυτό είναι το κοπιαστικότερο άπ' όλα τα βαπτίσματα.

Από το βιβλίο "Λατρευτικό Εγχειρίδιο"

Πηγή

Ο γάμος, η αγαμία και η αγιότητα

Τί εἶναι ὁ γάμος. Ἱστορικά στοιχεῖα

Χωρίς λεπτομερεῖς προσεγγίσεις τοῦ θέματος, μποροῦμε, μέ ἁπλά λόγια, νά ποῦμε ὅτι · Γάμος εἶναι ἡ ψυχική καί σωματική ἐπικοινωνία καί ἕνωση τοῦ ἄντρα καί τῆς γυναίκας, γιά τήν ἀναγκαία ἀλληλοβοήθεια στό δρόμο τῆς ζωῆς καί τήν ἀπόκτηση ἀπογόνων, ὅταν αὐτό εἶναι ἐφικτό.

Ὁ γάμος, σάν κοινωνικός θεσμός, εἶναι ἀρχαιότατος. Ὅμως, μέσα ἀπό τίς χιλιετίες τῆς ὕπαρξής του, καί μέχρι νά φθάσει στή σημερινή του ὑπόσταση, πέρασε ἀπό διάφορες φάσεις.

Στά πολύ παλιά χρόνια, ἡ ἑνωτική ἐπικοινωνία ἀντρῶν καί γυναικῶν, ἦταν ἐλεύθερη, χωρίς συγγενικούς δεσμούς καί ἀπαγορεύσεις. Καθώς, όμως, περνοῦσαν οἱ ἐποχές καί ἡ αὐτο-γνωσία τῶν ἀνθρώπων ἐξελισσόταν, σέ συνάρτηση πάντοτε μέ τίς κοινωνικές δομές, κάθε τόπου καί φυλῆς, ἄρχισε ὁ γάμος νά ἀποκτάει πιό συγκεκριμένη μορφή, μέ ὑποχρεώσεις καί δεσμεύσεις μεταξύ τῶν συζύγων. Ἔγινε δεσμός ζωῆς μέ διάρκεια στό χρόνο.

Βέβαια ἡ ὑπόσταση τοῦ γάμου, στις ἀνθρώπινες κοινωνίες, δέν εἶναι πάντοτε καί παντοῦ ἡ αὐτή. Οἱ σημαντικώτερες σήμερα διαφορές, παρατηροῦνται σέ κάποιες φυλές τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς, τῆς Πολυνησίας καί τῆς Ν. Ἀμερικῆς. Ἐκεί, ἡ ἔγγαμη ζωή τῶν κατοίκων, διατηρεῖ ἀρκετά στοιχεῖα πρωτόγονης συμπεριφορᾶς.

Ὁ γάμος, στις κοινωνίες τῶν Χριστιανῶν, ἀπό τίς πρῶτες δεκαετίες τῆς νέας πίστεως, εἶχε τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾿ αὐτό τό λόγο, ἡ Χριστιανική οἰκογένεια διέφερε, σέ ποιότητα ζωῆς, ἀπό κάθε ἄλλη μορφή συμβίωσης.

Ἀπό τόν Θ' αἰῶνα ὁ γάμος ἀναγνωρίστηκε, ἀπό τό Κράτος τῶν Βυζαντινῶν, σάν κοινωνικός θεσμός, ἐνῶ πιό νωρίς εἶχε διαμορφωθεῖ, ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ἱερολογία τοῦ μυστηρίου πού διατηρεῖται μέχρι σήμερα.

Στούς τελευταίους χρόνους, θεσπίστηκε στήν πατρίδα μας καί ὁ πολιτικός γάμος. Σ᾿ αὐτόν ἀπουσιάζει ἡ Ἐκκλησιαστική ἱερολογία καί, οἱ ἐπιθυμούντες νά ἔρθουν σέ κοινωνία γάμου, δίνουν τή διαβεβαίωση ἐνώπιον τοῦ τοπικοῦ ἐκπροσώπου τῆς Πολιτείας. Ἔτσι οἱ πολίτες, ἀνάλογα μέ τά πιστεύω τους, ἔχουν τήν εὐχέρεια τῆς ἐπιλογῆς τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποίο προτιμοῦν νά ἑνώσουν τή ζωή τους. Ἡ θέσπιση τοῦ πολιτικοῦ γάμου, παρά τίς ἀρχικές ἀντιρρήσεις πολλῶν, ὑπήρξε εὐεργετική, για δύο λόγους. Πρῶτον, γιατί ἀπάλλαξε αὐτούς πού δέν πίστευαν στήν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου, ἀπό τήν ὑποχρέωση νά τελοῦν μιάν ἀκολουθία, γία τήν ὁποία δέν εἶχαν κανένα ἐνδιαφέρον καί δεύτερον, μέ τόν πολιτικό γάμο, ἔπαυσε ὁ ἐμπαιγμός τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου, κατά τήν ὥρα τῆς τελέσεώς του, ἀπό τούς ἀρνητές τῆς ἱερότητάς του.

Προϋποθέσεις τοῦ γάμου

Δυό ἄνθρωποι, γιά νά φτάσουν σέ κοινωνία γάμου, πού μπορεῖ νά δώσει καλές προοπτικές, γιά τή συνέχεια τῆς ζωῆς τους, πρέπει νά ἔχουν κάποιες ἀπαραίτητες προϋποθέσεις.

Μιά πρώτη προϋπόθεση, εἶναι ἡ ψυχική καί σωματική ὑγεία. Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν στερεῖται τῆς ὑγείας, εἶναι δύσκολη. Γίνεται ὅμως δραματική μέσα στήν οἰκογένεια.

Ὅταν ὁ ἕνας ἀπό τούς συζύγους, ἤ πιό πολύ καί οἱ δύο, ἔχουν προβλήματα ὑγείας, τότε ἀνοίγουν μιά πόρτα δυστυχίας γιά τή ζωή τους. Αὐτή ἡ δυστυχία γίνεται πιό μεγάλη ὅταν ἀποκτήσουν παιδιά. Τότε ἀκολουθοῦν δύσκολα χρόνια γιά ὅλη τήν οἰκογένεια.

Συχνά ἔχουμε τό φαινόμενο τῆς ἀπόκρυψης κάποιου σωματικοῦ ἤ ψυχικοῦ ἐλλείματος, ἀπό τόν ἕνα, ἤ καί ἀπό τούς δύο μελλονύμφους, γιά «νά μη χαλάσει ὀ γάμος». Καί ὁ γάμος βέβαια, μέ τήν ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας, μπορεί νά μή χαλάσει, ὅμως θά χαλάσει ἡ ζωή τῶν μελλονύμφων, ἀπό τό γάμο καί ὕστερα. Αὐτό εἶναι τό τρομερό, γιά ὅλη τήν οἰκογένεια.

Πόσο προτιμώτερο θά ἦταν, νά μή εἶχε γίνει ποτέ ἕνας τέτοιος γάμος. Ἕνας γάμος δυστυχίας.

Δεύτερη προϋπόθεση εἶναι ἡ κατάλληλη ἡλικία τῶν μελλονύμφων. Αὐτή εἶναι ἀναγκαία καί γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματος, ἀλλά καί τή νοητική ὡριμότητα.

Σέ παλιούς χρόνους, ὅπως τούς Βυζαντινούς καί μεταγενέστερους, οἱ γονείς πάντρευαν τά παιδιά τους, ἀπό τῆς ἡλικίας τῶν δώδεκα χρόνων γιά τά κορίτσια καί δεκατεσσάρων γιά τά ἀγόρια. Αὐτό γινόταν συχνά καί στήν πατρίδα μας, τά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, γιά νά τά προφυλάξουν ἀπό τό παιδομάζωμα καί νά ἐξασφαλίσουν, ἀπό τίς ἁρπαχτικές διαθέσεις τῶν Τούρκων, τά περιουσιακά στοιχεία πού ἔγραφαν στό ὄνομά τους.

Στά χρόνια μας, ὁ γάμος στίς μικρές αὐτές ἡλικίες, δέν ἀπαντᾶται, παρά μόνο στούς καταυλισμούς τῶν Ἀθιγγάνων, ὅπου ἡ κοινωνική συμβίωση εἶναι πολύ καθυστερημένη.

Μιά ἄλλη προϋπόθεση, εἶναι ἡ ἐλεύθερη θέληση τοῦ ζεύγους, πού ἔρχεται σέ κοινωνία γάμου.

Ὁ ἀναγκασμός στό γάμο εἶναι πράξη βάρβαρη, πού θά ὁδηγήσει ἀργότερα σέ ἐξελίξεις δυσάρεστες. Συμβαίνει αὐτό, ὅταν, ἀπό τούς μελλονύμφους, λείπει ἡ ἀμοιβαία ἀγάπη, πού ἀποτελεῖ τό πρῶτο καί κύριο συστατικό τοῦ γάμου καί παραταῦτα ὁ γάμος τελεῖται.

Στήν ἐποχή μας, ἰδιαίτερα, ὁ γάμος χωρίς τήν ἐλεύθερη συγκατάθεση τῶν μελλονύμφων, θά ὁδηγηθεῖ ἀσφαλῶς στή διάλυση σέ σύντομο χρόνο.

Τέλος, καλή προϋπόθεση τοῦ γάμου, ἀποτελεῖ ἡ ὕπαρξη συμφωνίας τῶν ἐνδιαφερομένων, πάνω σέ βασικά θέματα τῆς ζωῆς, ὅπως ἡ ἐργασία, ἡ τεκνογονία, οἱ θρησκευτικές ἀναζητήσεις, ἀκόμη καί ο τόπος κατοικίας. Ὅμως ὁ ἐνθουσιασμός πού πολλές φορές παρατηρεῖται πρό τοῦ γάμου, ὄχι μόνο ἀπό τούς δύο ἐνδιαφερομένους, ἀλλά καί ἀπό τούς συγγενεῖς, ὅταν βέβαια καί αὐτοί συμμετέχουν, κατά κάποιο τρόπο, «γιά νά τελειώνουμε γρήγορα καί ἀργότερα τά πράγματα θά βροῦν τό δρόμο τους», παραβλέπει πολλά, ἀπό τά πιό πάνω βασικά στοιχεῖα, γιά τήν καλή λειτουργία τῆς νέας οἰκογένειας καί ἔτσι, μετά ἀπό κάποιο χρόνο, ἀρχίζουν νά φαίνονται οἱ δύσκολες μέρες, μέ τά γνωστά ἐπακόλουθα.

Σέ περασμένα χρόνια, ὅπου ἡ πρό τοῦ γάμου ἐπικοινωνία τῶν νέων, γιά τήν ἀμοιβαία γνωριμία ἦταν ἀδύνατη, σημαντικό ρόλο γιά τήν κάλυψη αὐτῆς τῆς ἀνάγκης εἶχαν οἱ προξενῆτρες. Στά Βυζαντινά χρόνια τίς ὠνόμαζαν κουρκουσοῦρες.

Τό ἐπάγγελμά τους, ἐπ᾿ ἀμοιβῇ βέβαια, ἦταν νά κάνουν, μέ προξενιό, τούς γάμους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Οἱ προξενητάδες καί οἱ προξενῆτρες, μέσα ἀπό πολλά ψέμματα καί λίγες ἀλήθειες, κανόνιζαν ὅλα τά θέματα τοῦ γάμου, ὅπως τῆς προίκας, τῆς κατοικίας κ.ἄ.

Σήμερα, προηγεῖται τοῦ γάμου, ἡ προσωπική γνωριμία. Σέ ἐλάχιστες περιπτώσεις, ὑπάρχει ἀκόμη καί τό προξενιό, σέ διαφορετικά ὅμως πλαίσια, ἀπό ἐκεῖνα τοῦ παρελθόντος.

Τέλος, στίς μέρες μας λειτουργοῦν καί τά γραφεῖα τῶν συνοικεσίων, πού, μέ ἐπιτυχία πολλές φορές, ἀναλαμβάνουν τό
ρόλο τῶν παλιῶν προξενητάδων.

Ἡ καλλίτερη, πάντως, πορεία γιά τό γάμο, εἶναι ἡ προσωπική ἐπικοινωνία καί ἀμοιβαία γνωριμία τῶν ἐνδιαφερομένων, ἐφ᾿ ὅσον αὐτή κρατηθεῖ στό ὕψος τῆς εἰλικρίνειας καί τῆς ἀξιοπρέπειας καί βέβαια ὅταν, καί γιά τούς δύο, ἡ ἡλικία καί οἱ ὑπόλοιπες προσωπικές ἤ καί κάποιες οἰκογενειακές ὑποχρεώσεις δέν ἀποτελοῦν ἐμπόδιο. Διαφορετικά, ἡ προσωπική γνωριμία, ἀντί νά τακτοποιήσει θέματα, θά δημιουργήσει πολλά ἄλλα.

Ἡ περίοδος τῶν ἀρραβώνων πού, παλιότερα ἄρχιζε μέ τήν ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδος καί συχνά μέ ἱερατική εὐλογία, σήμερα σχεδόν ἔχει ἐκλείψει. Τότε μάλιστα, ὁ ἀρραβώνας, ἐθεωρεῖτο ἰσχυρή ὑπόσχεση γάμου.

Σήμερα δυστυχῶς αὐτές οἱ παραδόσεις τῶν περασμένων ἐποχῶν, θεωροῦνται ἀναχρονιστικές καί περιφρονοῦνται.

Οἱ πρό τοῦ γάμου σχέσεις τῶν νέων εἶναι ἐλεύθερες στίς περισσότερες περιπτώσεις. Ἄν κάποιος τούς ὑπενθυμίσει καί τό γάμο, ἀπαντᾶνε · Ἔ, καί ἄν πατρευτοῦμε, τώρα πιά, τί θά ἀλλάξει στή ζωή μας;

Δυστυχῶς ἡ ἱερότητα τοῦ μυστηρίου στήν ἐποχή μας, ἔχει καταπέσει. Ἡ πιό σπουδαία ὑπόθεση τῆς ζωῆς, μετά τήν ὑγεία, ἔχει φθάσει σχεδόν στα ἀζήτητα. Οἱ νέοι, σέ μεγάλο ποσοστό, δέν ἐνδιαφέρονται γιά γάμο καί οἰκογένεια. Ἄν κάποτε φθάσουν στό γάμο, τόν πιστεύουν σάν ἁπλή σύμβαση, γιά νά περάσουν καλλίτερα, ὅσο καιρό ἐξυπηρετοῦνται ἀπό αὐτόν. Κατόπιν; Πολύ ἁπλό · ἡ διάλυσή του. Δέ γνωρίζουν ὅτι ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια, ἐκτός ἀπό χαρά καί εὐτυχία, ἔχει καί πολλές πίκρες, πού ἀντιμετωπίζονται μόνο μέ τήν αἴσθηση τοῦ καθήκοντος, ἀπέναντι στήν ἱερότητα αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ. Οἱ νέοι σήμερα, κουράζονται γρήγορα μέσα στό γάμο. Τόν πιστεύουν σάν μια περιπέτεια περίπου σάν τίς ἄλλες καί συχνά σάν βιοποριστική ταχτοποίηση. Σ᾿ αὐτές τίς περιπτώσεις εἶναι, πολύ φυσικό, νά ἀπουσιάζει, ἡ ἀπαραίτητη γιά τό γάμο, ἠθική ἐντιμότητα. Ἔτσι πολύ γρήγορα ἀκολουθεῖ ἡ συζυγική ἀπιστία καί βέβαια ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας.

Ἔγγαμος ἤ ἄγαμος ὁ Χριστιανός;

Για τον άληθινό Χριστιανό τά αφορῶντα στό θέμα τοῦ γάμου, ὅπως οἱ σκέψεις, οἱ ἀποφάσεις καί οἱ πράξεις, πρέπει νά πηγάζουν ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καί νά ἀποβλέπουν στήν ψυχική τελείωση καί τόν ἁγιασμό του.

Ὁ Θεόπνευστος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει · «εἴτε οὖν ἐσθίετε, εἴτε πίνετε εἴτε τί ποιεῖτε, πάντα πρός δόξαν Θεοῦ ποιεῖτε». (Α' Κορ. ι, 31).

Ἑπομένως, ἄν τό φαγητό τοῦ Χριστιανοῦ, τό πιοτό καί ὁτιδήποτε ἄλλο, πού τόν ἀφορᾶ, πρέπει νά γίνεται γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ, πόσο μάλλον ἡ ὑπόθεση τοῦ γάμου πού εἶναι ἡ σημαντικότερη ἐπιλογή τῆς ζωῆς; Ὁ γάμος δέν εἶναι ὑποχρεωτικός γιά τούς πιστούς. Ὅμως ὅταν ἀποφασίζεται, ἡ ἱεροτελεστία του εἶναι ὑποχρεωτική, γιατί εἶναι ἁγιαστική, ὅπως καί στα ἄλλα δύο μή ὑποχρεωτικά μυστήρια, δηλαδή στό εὐχέλαιο, καί τήν ἱερωσύνη.

Ὁ πιστός πού ἔρχεται σέ κοινωνία γάμου, ὅταν και ὅπως πρέπει, ἐπιτελεῖ ἔργο Θεοῦ. Καί τοῦτο γιατί, ἀφ᾿ ἑνός μέσα στό γάμο διασφαλίζει τίς προσωπικές του ἀνάγκες, ὅπως αὐτές τοῦ δόθηκαν ἄπό τό Δημιουργό καί ἀφ᾿ ἑτέρου γιατί γίνεται συνεργάτης τοῦ Θεοῦ, συμβάλοντας, μέ τήν τεκνογονία, στή συνέχεια τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Μέσα στό γάμο ὁλοκληρώνεται ὁ ἄνθρωπος καί νιώθει τήν πληρότητα τῆς ζωῆς. Θά λέγαμε ὅτι πλησιάζει ἴσως τόν προορισμό του μέ περισσότερες δυνατότητες.Ἡ οἰκογένεια, ὅταν βαδίζει σωστά, γίνεται μιά μικρή Χριστιανική Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ «κατ᾿ οἶκον Ἐκκλησία» κατά τόν Θεῖο Παῦλο.

Οἱ φωνές τῶν παιδιῶν μέσα στό σπίτι, τά γέλια καί τά κλάματα, δίνουν τό μήνυμα τῆς νέας ζωῆς καί τῆς συνέχειας τοῦ ἀνθρώπινου κόσμου. Μέσα στήν οἰκογένεια θά σφυρηλατηθοῦν οἱ καλοί χαρακτῆρες καί ἀπό αὐτή ἀργότερα θά προκύψουν οἱ ἀληθινοί λειτουργοί τῆς κοινωνικῆς ἀγάπης.

Ἡ ἀγάπη τῶν γονιῶν πρός τά παιδιά, τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς καί τῶν ἀδελφῶν μεταξύ τους, θά δώσει στό χαρακτῆρα τῶν νέων ὑπάρξεων τό μέτρο τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἀλήθειας. Τέλος στήν οἰκογένεια, τή σωστή οἰκογένεια, θά μάθουν τά παιδιά νά σέβονται καί να λατρεύουν τό Θεό, πού στό ἑξῆς θά ἀποτελεῖ γι᾿ αὐτά τό καταφύγιο σε κάθε δυσκολία τους.

Ὅμως ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια δέν εἶναι πάντοτε τό λιμάνι τῆς γαλήνης καί τῆς ἀσφάλειας.

Συχνά γίνεται χῶρος λύπης καί πόνου. Ἀπό τά παλιά χρόνια δυσμενεῖς παράγοντες χτυποῦσαν τήν οἰκογένεια καί   σήμερα τή χτυπᾶνε πιό πολύ.

Δυστυχίες ἀπρόβλεπτες, ὅπως ἀτυχήματα, ἀρρώστιες, ἀπογοητεύσεις, ἀποτυχίες στις προσδοκίες τοῦ γάμου καί πολλά ἄλλα ἐνδεχόμενα, γίνονται καταστάσεις πού πληγώνουν τούς συζύγους και πολλές φορές τά παιδιά.

Ποιός εἶπε ἤ ποιός μπορεῖ να ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ ζωή δικαιοῦται τη συμμετοχή της μόνο στή χαρά καί τήν εὐτυχία; Ποιός μᾶς ἔδωσε ἐγγύηση ὅτι ἄν παντρευτοῦμε ἡ ζωή μας θά κυλάει ἀνέφελη; Παρά ταῦτα, ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀκολουθήσει μιά πορεία στή ζωή του. Τήν πορεία ἐκείνη πού, πιστεύει ὅτι θά τή βαδίσει με λιγώτερες δοκιμασίες. Ἀπό κεῖ καί πέρα, ὁ θεός ἔχει τό λόγο, γιά ὅ,τι ἤθελε προκύψει. Εἴτε μικρές χαρές καί μικρές λύπες, εἴτε μεγάλες χαρές καί μεγάλες λύπες, ὅλα εἶναι ἐνδεχόμενα καί πρέπει νά τά δεχόμαστε, με ὑπομονή καί ἐμπιστοσύνη στό Θεό γιατί αὐτός τά ἐπιτρέπει.

Σέ κάθε μεγάλη δυσκολία ἄς θυμόμαστε τά λόγια τοῦ Θείου Παύλου · «Ὁ Θεός οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθεῖναι ὑπέρ ὅ δύ-νασθε, ἀλλά ποιήσει σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν, τοῦ δύ-νασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν». Δηλαδή ὁ Θεός δέν θά σᾶς ἀφήσει νά πειρασθεῖτε παραπάνω ἀπότίς δυνάμεις σας, ἀλλά, μαζί με τόν πειρασμό, θά φέρει καί τό τέλος τοῦ πειρασμοῦ, γιά μπορεῖτε να τόν ὑποφέρετε. (Α' Κορ. 10, 13).

Δέν πρέπει νά παραλείψουμε, σέ τούτη, τήν ἀναφορά μας, τό μεγαλεῖο τῆς μάνας, μέσα στήν οἰκογένεια. Τῆς μάνας ὅμως τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας. Τῆς μάνας ἐκείνης πού, πάνω ἀπό τόν ἑαυτό της, τοποθετεῖ τά παιδιά καί τόν ἄντρα της. Τῆς μάνας τῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀκεραιότητας τοῦ χαρακτήρα. Τῆς ἡρωΐδας, τέλος μάνας, πού, μέσα στό σκοτάδι, βρίσκει τό δύσκολο μονοπάτι, πού θά φέρει στήν οἰκογένεια τή γαλήνη, τή χαρά καί το φῶς τῆς καλλίτερης μέρας.

Ὅταν ἤμουνα μικρό παιδί, κάποτε, εἶχα παρεισφρήσει στό πυκνό ἀκροατήριο κάποιου περιπλανώμενου λαϊκοῦ ἱεραπόστολου. Ἀρνέλλο τόν ἔλεγαν. Μιά φράση του μπῆκε, τό βράδυ ἐκεῖνο, στήν καρδιά μου καί ἀπό τότε μένει ἐκεῖ σάν φυλαχτάρι. Μιλοῦσε γιά τήν ἀγάπη καί τόν πόνο τῆς μάνας γιά τό παιδί της και ἔλεγε · «Ὅσο μετράει, ἀπέναντι στό Θεό, ἕνα καυτό δάκρυ τῆς μάνας, πού κυλάει πάνω στό φλογισμένο, ἀπό τόν πυρετό, μέτωπο τοῦ ἄρρωστου παιδιοῦ της, δέ μετρᾶνε οἱ προσευχές σαράντα μοναζουσῶν». Ἀλλά πρός Θεοῦ, μέ τή φράση αὐτή, δέν ἤθελε νά μειώσει τή μέγιστη ἀποστολή τῶν μοναζουσῶν ἀδελφῶν μας, πού προτίμησαν τή ζωή τῆς παρθενίας, τῆς ὑπακοῆς καί τῆς ἀκτημοσύνης, γιά νά ἔρθουν πιο κοντά στο Θεό. Ὅμως το πονεμένο μεγαλεῖο τῆς γονατιστῆς μάνας, πού προσεύχεται, μέσα στό σκοτάδι τῆς νύχτας, κάτω ἀπό τό τρεμάμενο καντήλι, πού φωτίζει το χλωμό πρόσωπο τῆς Παναγιᾶς Μητέρας, δέ συγκρίνεται μέ κανένα ἄλλο.

Ἄς θυμηθοῦμε πάλι τά λόγια τοῦ Θείου Παύλου · «Ἡ γυνή σωθήσεται διά τῆς τεκνογονίας». (Τιμ. Α', β, 14-15). Ἡ τεκνογονία, ὅταν συνοδεύεται ἀπό σύνεση καί εὐσέβεια, ἁγιάζει τή γυναίκα, γιατί αὐτή εἶναι ἐκείνη πού δίνει τό σώμα καί τήν πνοή σέ νέους ἀνθρώπους καί μέλλοντες οὐρανοπολίτες.

Ἀλλά ἐάν, ὁ ἔγγαμος θεοσεβής βίος τῶν λαϊκῶν, γίνεται ὁ ἐξωνάρθηκας τοῦ ναοῦ τῆς ἁγιότητας, πολύ περισσότερο συμβαίνει αὐτό στήν ἔγγαμη ζωή τῶν κληρικῶν. Καί τοῦτο γιατί, οἱ συνειδητοί ἔγγαμοι ἱερεῖς, φορτώνονται ὄχι μόνο τό βάρος τοῦ γάμου καί τῶν παιδιῶν τους, ἀλλά καί τό φορτίο τῆς ἱερωσύνης, μέ τήν ὁποία γίνονται πνευματικοί πατέρες πλήθους πιστῶν.

Ὁ ἔγγαμος ἱερέας, ὅπως βέβαια καί ο ἄγαμος, ὅταν εἶναι ἀφιλοχρήματος, φιλαλήθης, εὐγενής, ταπεινός καί ἔχει καλοσύνη, γίνεται ἐπίγειος ἄγγελος πού, λειτουργῶντας τά ἅγια μυστήρια, διαμορφώνει τίς ποθητές καθαρές ψυχές.

Ὅμως εἶναι ἀναγκαῖο νά τονιστεῖ ὅτι ἡ ἔγγαμη ἤ ἡ ἄγαμη ζωή, λαϊκῶν καί κληρικῶν, δέ γίνεται ἀφ᾽ ἑαυτῆς πηγήc ἁγιότητας. Συμβάλλει ὅμως στήν ἁγιότητα, ἀνάλογα μέ τόν τρόπο, πού θά τή βιώσει ὁ Χριστιανός.

Ἑπομένως ὁ γάμος ἤ ἡ ἀγαμία, σάν ἐπιλογή ζωῆς, οὔτε ἀνοίγει οὔτε κλείνει τήν πόρτα τοῦ παραδείσου. Ὁ κάθε Χριστιανός ὀφείλει νά κάνει τήν ἐπιλογή του, ἀνάλογα μέ τίς δυνατότητες, πού μπορεῖ νά ἀποκομίσει, ἀπό αὐτή ἤ ἐκείνη τήν ἐπιλογή, γιά τήν ἠθική του πορεία. Ἄν λ.χ. νομίζει ὅτι ὁ γάμος τοῦ γίνεται ἐμπόδιο, λόγῳ τῶν φροντίδων, πού δημιουργεῖ ἡ οἰκογένεια, ἄς ἀκολουθήσει τήν ἄγαμη ζωή. Ἄν ὅμως ὁ ἄγαμος βίος τόν φοβίζει, γιά τούς πολλούς πειρασμούς τῆς ζωῆς, ἄς ἀκολουθῆσει τόν ἔγγαμο βίο. Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποίο θά ἀσκήσει τήν πνευματική του πορεία, μέσα ἀπό το γάμο ἤ τήν ἀγαμία, αὐτός θά προσδιορίσει τό μέλλον του ἀπέναντι στο Θεό.

Ἡ συμβουλή τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν ἐπί τοῦ θέματος, εἶναι ἡ ἀκόλουθη · «Δίδω γνώμη, σάν ἄνθρωπος πού ἔχω ἐλεηθεῖ ἀπό τόν Κύριο, γιά νά εἶμαι διδάσκαλός σας καί σύμβουλος ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης σας · Εἶναι καλόν εἰς τόν ἄνθρωπον εἴτε ἄνδρας εἶναι, εἴτε γυναίκα, νά μένει ἔτσι δηλαδή ἄγαμος καί παρθένος». (Α' Κορ. ζ', 25-26).

Ὅπως γίνεται φανερό, ὁ Ἀπόστολος προτιμάει τήν ἀγαμία, ὄχι γιατί ἀφ᾽ ἑαυτῆς προάγει τήν ἁγιότητα, ἀλλά ἐπειδή, ὅπως λέει σέ ἄλλο στίχο, δημιουργεῖ λιγώτερες δυσκολίες στή ζωή καί συνεπῶς περισσότερες δυνατότητες γιά τήν ἄσκηση τοῦ ἔργου τῆς ἱεραποστολῆς, τό ὅποίο, πάνω ἀπό κάθε ἄλλο, τόν ἀπασχολοῦσε.

Για τό μεγάλο Ἀπόστολο, ὁ ἐπί γῆς βίος τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἁπλά ὁ ἀνεπανάληπτος προθάλαμος τῆς αἰωνιότητας καί μέ αὐτή τήν ἔννοια τόν ἀξιολογεῖ. Ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ οὐρανοπολίτη Παύλου ἔχει μεταφυσική προοπτική. Γι᾽ αὐτό κηρύττει · «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν». (Εβρ. ιγ', 14).

Συνεπώς, εἶναι λογικό, ἀφού ὁ στόχος τοῦ ἀνθρώπου, κατά τή διδασκαλία του, εἶναι ἡ μετά τόν φυσικό θάνατο ζωή, νά ἐπιδιώκει τήν ἀπαλλαγή τῆς ἐπίγειας ζωῆς ἀπό τά «βαρύδια» ἐκεῖνα πού καθυστεροῦν τήν προσαρμογή τοῦ ἀνθρώπου στήν πορεία τῆς πνευματικῆς ἐξέλιξης, δηλαδή τήν πρός τό Δημιουργό ὁμοίωσή του. Καί ἐπειδή, ὁ γάμος καί ἡ οἰκογένεια, ἀπαιτοῦν ἕνα μεγάλο μέρος τῆς δυναμικής τοῦ Χριστιανοῦ, τό ὁποίο κατ᾽ ἀνάγκην ἀφαιρεῖται, ἀπό τή δέουσα ἀφοσίωσή του στήν ἄσκηση τῶν ἱεραποστολικῶν ὑποχρεώσεων, εἶναι ἑπόμενο νά προτιμάει τόν ἄγαμο βίο.

Ὁπωσδήποτε κανένας Χριστιανός, λαϊκός ἤ κληρικός, ἄντρας ἤ γυναίκα, δέν μπορεῖ νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του πνευματικά προβεβλημένο, γιά αὐτή ἤ ἐκείνη τήν ἐπιλογή του, τήν ὁποία ἔκαμε ἐλεύθερα, σταθμίζοντας τίς προσωπικές του δυνατότητες καί ἀδυναμίες.

Στην κατηγορία τῶν ἀγάμων Χριστιανῶν ἀνήκουν ὄχι μόνο κληρικοί, ἀλλά καί πολλοί λαϊκοί. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί πού ἔμειναν μόνοι στή ζωή, εἴτε γιά λόγους ὑγείας, εἴτε ἀφοσίωσης στήν ἐπιστήμη, τίς τέχνες κ.λ.π., εἴτε ἐπειδή ἀντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, πού τούς ἀφαίρεσαν τή δυνατότητα τοῦ γάμου, εἴτε γιά ἄλλους προσωπικούς λόγους, πού παρουσιάζονται στήν καθημερινότητα.

Μερικοί ἀπό τούς λόγους αὐτούς εἶναι οἱ οἰκογενειακές ἀντιρρήσεις, γιά μία συγκεκριμένη ἐπιλογή γάμου, οἱ οἰκονομικές δυσκολίες, οἱ συκοφαντίες, ἡ ἀπιστία σέ μία ὑπόσχεση κ.ἄ.

Βέβαια, ἡ ὁποιαδήποτε ἐπιλογή, δηλαδή τοῦ γάμου ἤ τῆς ἀγαμίας, εἶναι σεβαστή ἀπό τήν Ἐκκλησία, σάν τρόπος ζωῆς, ἀρκεῖ νά μήν ἀντιβαίνει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, μέ τόν τρόπο πού τήν βιώνει ὁ πιστός.

Εἶναι γνωστό ὅτι στούς χρόνους μας ὁ γάμος,  περνάει βαθιά κρίση. Θεωρεῖται, ἀπό πολλούς, πού δυστυχῶς φέρουν καί τό ὄνομα τοῦ Χριστιανοῦ, σάν δέσμευση ζωῆς καί ἑπομένως ἀναχρονισμός. Ἐπιλέγουν τήν ἐλεύθερη συμβίωση ἤ τό λιγώτερο, δέχονται το γάμο, σάν σύμβαση δύο ἀτόμων, πού ἑνώνονται με πολιτικό ἤ ἀκόμη καί Ἐκκλησιαστικό γάμο, ἀλλά πού τόν διαλύουν, ὅποτε τόν βαρεθοῦν ἤ ἀντιμετωπίσουν κάποιες δυσκολίες, ἀντικειμενικά, ὅμως, ἀβάσιμες γία νά δικαιολογήσουν τή διάλυσή του.

Οἱ ἀπερίσκεπτοι αὐτοί ἄνθρωποι, ἐνῶ ἔχουν δημιουργήσει ὁ ἔνας ἀπέναντι στόν ἄλλο εὐθύνες ἰσόβιας συζυγίας καί ἀπέναντι στά παιδιά τους ἀπαράγραπτες ὑποχρεώσεις οἰκογενειακῆς γαλήνης, ἐλαφρᾶ τῆ καρδίᾳ, μέ τό «ἔτσι θέλω» ἐγκληματικά ἐνεργοῦντες καταστρέφουν τήν οἰκογένεια. Πρόκειται περί ἀσυνείδητων ἀνθρώπων, πού θέλησαν νά παίξουν μέ τήν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου καί τήν ἁγιότητα τοῦ ἱεροῦ, πού λέγεται οἰκογένεια.

Συχνά δέν σταματᾶνε ἐδῶ. Προχωρᾶνε ἀκόμη πιό πέρα, σέ ἐπιπολαιότητα καί ἐλαφρότητα σκέψης καί συμπεριφορᾶς. Καυχῶνται γιά τήν πράξη τῆς διάλυσης τοῦ γάμου τους. Ἔτσι περιφέρουν με καμάρι τόν τίτλο τοῦ «χωρισμένου»ἤ πιό συχνά τόν τίτλο τῆς «χωρισμένης» και κυκλοφορούν σάν νά μη συμβαίνει τίποτα. Στον κόσμο τῆς ἐποχῆς μας, τά πάντα ἐπιτρέπονται καί ἀκόμη ἐπαινοῦνται ἀρκεῖ νά μᾶς εὐχαριστοῦν. Ἡ δυστυχία πού ἀκολουθεῖ στή ζωή τῶν ἄλλων, μικρῶν καί μεγάλων, ἀπό τή δική μας ἐλαφρότητα, εἶναι κατάσταση πού δέν ἐνδιαφέρει. Τό ἐγώ καί ἡ λατρεία του, πάνω καί πέρα ἀπό κάθε ἄλλη ἀξία τῆς ζωῆς.

Ἐπιλεγόμενα

Ἀγαπητοί φίλες καί φίλοι, τελειώνοντας, θεωρῶ σκόπιμο νά ἐπισημάνουμε ὅτι, ὁ Χριστιανός, λαϊκός ἤ κληρικός, ἄντρας ἤ γυναίκα, εἴτε ἔγγαμος εἴτε ἄγαμος, ἐργαζόμενος γιά τήν ἁγιότητα, δέν πρέπει ταυτόχρονα νά πιστεύει ὁπωσδήποτε καί στην ἐπί τῆς γῆς εὐτυχία του. Ἄλλωστε ἡ ἁγιότητα δέ συμπορεύεται μέ τήν εὐτυχία, ὅπως συχνά τήν ἐννοοῦμε. Ὁ γάμος καί ἡ ἀγαμία, βέβαια, δίνουν καί χαρές, δίνουν ὅμως περισσότερες πίκρες. Αὐτές εἶναι οἱ προσφορές τοῦ κόσμου τούτου. Πίκρες, εἴτε ἀπό προσωπικά μας λάθη, εἴτε ἀπό κακή συμπεριφορά τῶν συνανθρώπων μας, εἴτε τέλος ἀπό τήν αὐθάδεια τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς τοῦ κόσμου τούτου.

Μέ αὐτή τήν ἐπίγνωση, μέσα στήν καθόλου παιδεία τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἀναγκαῖο νά πληροφορούμαστε καί τή βεβαιότητα τῶν θλίψεων καί τῶν πόνων, πού θά μᾶς συντροφεύουν ταχτικά. Ἄλλωστε τή ζωή, πού πορεύεται πρός την ἁγιότητα, πρέπει να τή δεχόμαστε σάν καθῆκον καί ποτέ σάν προσμονή ἀπόλαυσης.

Τήν ἀλήθεια αὐτή, μᾶς γνωστοποίησε ὁ Κύριος λέγοντας · «'εν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε · ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμο». (Ιω. ιστ', 33).

Οἱ λίγες χαρές καί οἱ περισσότερες θλίψεις, θά εἶναι οἱ σύντροφοι τῆς ζωῆς μας. Ὅμως καί οἱ χαρές καί οἱ στενοχώριες, φτιάχνουν τό πνευματικό ἐκεῖνο ὑλικό, πού ἐπωφελῶς ἀξιοποιούμενο, προάγει τήν ποθητή ἁγιότητα καί τήν πρός τό Θεό ὁμοίωσή μας.

Δέν πρέπει νά ξεχνάμε, ὅτι ἡ παρούσα ζωή, ἔχει ἕνα βέβαιο τέλος, γιατί «ὁ θάνατος εἶναι ἡ κοινή ἡμῶν μοίρα». Μόλις χθές εἴμαστε παιδιά.

Γιά κοιτάξτε λίγο πίσω. Πιστεύετε ὅτι φέρνετε στούς ὤμους σας τήν ἡλικία σας; Ὅπως κάποτε εἴχαμε μία ἀρχή, ἔτσι θά ἔχουμε καί ἔνα τέλος.

Αὐτό πού μάς χρειάζεται, χωρίς φόβο καί ἀγωνία, εἶναι τό να ζοῦμε τό σήμερα, ἀλλά πάντοτε μέ σύνεση καί ἐμπιστοσύνη στο Θεό. Τό αὔριο εἶναι ἀποκλειστικά δικό Του. Καί τώρα μιά σύσταση. Ἄν κάποια μέρα εἴμαστε πολύ στενοχωρημένοι, ἄς διαβάζουμε τά λόγια τῆς Α' Κορ. Κεφ. ζ' 29-32 τοῦ Θείου Παύλου. Θά ἀνακουφιστοῦμε.

Τέλος ἄν, γιά κάποιους ἀδελφούς, ἡ ζωή αὐτή δεν ἐπιφυλάσσει, τίποτα ἄλλο, ἐκτός ἀπό λύπη καί πόνο, ὑπάρχει καί γι᾿ αὐτούς λυτρωτική προοπτική. Καί αὐτή δέν εἶναι ἄλλη, ἀπό τή βέβαιη ἐλπίδα καί πίστη τῆς Οὐράνιας ἀποκατάστασης, ἀπό τό Δικαιοκρίτη Δημιουργό. Εὐτυχῶς ἡ ζωή δέν τελειώνει ἐδῶ, ἀφοῦ «καινούς οὐρανούς καί γῆν καινήν κατά τό ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν, ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ» (Β'Πετ γ', 13). 

 ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Πηγή 

Τα μυστήρια υπήρξαν από την αρχή της ενδοχρονικής παρουσίας της εκκλησίας στο κόσμο, η απαρχή μιας δυνατότητας για ποιμαντική κατήχηση, στο δρόμο της τελείωσης και τελικά της σωτηρίας του ανθρώπινου προσώπου, με τρόπο ολιστικό ως ψυχοσωματικής οντότητας.

Σε διάφορες ιστορικές περιόδους επιχειρήθηκε η επικαιροποιημένη ερμηνεία των μυστηρίων και ο διαχωρισμός τους, από άγνωστες διεργασίες τελετουργικού χαρακτήρα, που είχαν άλλοτε μαγικό και άλλοτε εξευμενιστικό παγανιστικό περιεχόμενο.

Φυσικά η αλήθεια πάντα προσέκρουε, στη πλάνη, το ψέμα και τη δεισιδαιμονία, που «παλεύουν» διαχρονικά να ακυρώσουν την ουσία των μυστηρίων ως αγιαστικών πράξεων, φανέρωσης του Αγίου Πνεύματος και να νοθεύσουν το ποιοτικό πνευματικό τους περιεχόμενό.

Ο Νικόλαος Καβάσιλας επεχείρησε πολλούς αιώνες πριν, να τεκμηριώσει θεολογικά το νόημα των μυστηρίων, αλλά και να αποδώσει στην εποχή του με πρακτικό τρόπο, τον ευεργετικό και θεραπευτικό τους χαρακτήρα.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, και εμείς συνεχίζουμε να στεκόμαστε με εμμονή, άβουλοι, μπροστά στον εκ-παγανισμό των μυστηρίων, τα οποία από σωτηριώδεις πράξεις χάριτος φωτισμού, θεραπείας και θείας φιλανθρωπίας, έχουν καταντήσει ενδο-κοσμικές τελετές και αυτάρεσκες επιδιώξεις, με διάχυτα τα χαρακτηριστικά της άγνοιας, που αφήνουν χώρο στη μαγεία, στο παγανισμό και τη δεισιδαιμονία, όπως:

·Τα ψαλίδια στις τσέπες των γαμπρών για να κόβουν τα μάγια και τις κακές γλώσσες.

·Την επιμονή από μέρους των συγγενών για την «διαφύλαξη» των φιτιλιών από τις λαμπάδες του γάμου.

·Φυλαχτά «άγνωστης» προέλευσης, επάνω στα σώματα βαπτισμένων χριστιανών και συγκεκριμένα του γαμπρού και της νύφης.

·Το φύλαγμα των νυχιών και των μαλλιών του μωρού μέχρι να βαπτισθεί.

·Τις μύριες όσες δεισιδαιμονίες συνδέονται με τους νεκρούς, το θάνατο και τους εναπομείναντες στη ζωή συγγενείς.

·Τόσων άλλων προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών, που κατά περιοχή και οικονομικοκοινωνική τάξη, διέπουν και καθορίζουν ασφυκτικά τις ζωές των ανθρώπων.

Ποιος θα επανα-κατηχήσει τους εν δυνάμει ανεπίγνωστους πιστούς;

Πότε θα συμβεί αυτό;

Γιατί τόση αδιαφορία, ανοχή, γελοιοποίηση και εξευτελισμός;

Γιατί ηχούν πλέον δίχως νόημα, τα ξεχασμένα λόγια….. του Χριστού: «μη δώτε το άγιον τοις κυσίν μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων»;

Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που τίθενται αβίαστα από όσους πονούν και αγωνιούν για τα τεκταινόμενα σήμερα, παλεύοντας να κάνουν κάτι μέσα στην πετρωμένη ακινησία που επικρατεί τριγύρω.

Η συγχρονισμένη επικαιροποίηση του νοήματος, του σκοπού και των πνευματικών συνεπειών των μυστηρίων, είναι απαραίτητο να επανα-ευαγγελιστούν στους βαπτισμένους αλλά ακατήχητους και πρακτικά ημί-πιστούς ανθρώπους.

Η κατήχηση, μια αναπόσπαστη πρακτική στη ζωή και την ιστορική πορεία της εκκλησίας, όπου δεν έχει εκλείψει παντελώς, είναι ανενεργή και ελλειμματική, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι δίχως επίγνωση, πίστη, φόβο (σεβασμό) Θεού και αγάπη, να εκτρέπονται σε γελοιότητες, ασχημοσύνες, παγανισμούς και εκκοσμικέυσεις, ανεπίτρεπτες στο χώρο μιας πίστης που τελεσιουργείται κοντά δυο χιλιετίες, αλλά δυστυχώς ο χρόνος δεν αρκεί να επιβεβαιώσει το νόημα, όταν αυτός (ο χρόνος) αρνείται να συγχρονιστεί (εναρμονιστεί) με τις πνευματικές προτεραιότητες, του τώρα.

Τα μυστήρια από άγνωστες και ανεπίγνωστες τελετές, καλούμαστε «οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ» (ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω), να σκύψουμε στην απουσία νοήματος ζωής των ανθρώπων, στο έλλειμμα γνώσης και πίστης των βαπτισμένων κάποτε, αλλά κατηχημένων ουδέποτε, «χριστιανών».

Διαπιστώσεις και διάγνωση όμως δίχως προτάσεις και θεραπευτική αγωγή, είναι μισή αλήθεια, άρα κατά πάσα πιθανότητα χαμένη στη ματαιότητά της, οπότε θα μπορούσε κάποιος να προτείνει με επίγνωση και έλλειψη αθεο-φοβίας τα εξής:

Επαναφορά του βαπτίσματος – χρίσματος των ενηλίκων, για όσους γονείς θα το επιθυμούσαν για τα παιδιά τους, με κανονική – ουσιαστική θητεία στις τάξεις των κατηχουμένων (με πρότυπο την αυθεντική εκκλησία των τριών πρώτων αιώνων).

Επαναφορά σταθερών κριτηρίων και προϋποθέσεων, τελεσιουργίας των μυστηρίων, για όλες της ελλαδικές μητροπόλεις.

Επαναφορά του θεσμού της ισόβιας μονογαμίας, τουτέστιν να επιτρέπεται μόνο ένας εκκλησιαστικός γάμος και κατά συνέπεια η άμεση παύση υπογραφής διαζευκτηρίων «πνευματικής λύσης», από πλευράς των επισκόπων (μην στουθοκαμηλίζουμε άλλο, πατέρες επίσκοποι, πνευματική λύση δεν υπάρχει, το Άγιο Πνεύμα δεν το καλούμε και το διώχνουμε κατά το δοκούν, ευτυχώς!!!).

Αξιοπρέπεια στην εξόδια ακολουθία, τη ταφή και τα μνημόσυνα, κυρίως στα μεγάλα κοιμητήρια του λεκανοπεδίου, όπου η αξία του ανθρωπίνου προσώπου, έχει διατιμηθεί και εξευτελισθεί και ως ζωντανού και ως κεκοιμημένου, με συνέργια ή σιωπηρή συνενοχή όλων.

Πνευματική έγκριση, των αναδόχων και των παρανύφων από τους πνευματικούς ποιμένες (επισκόπους ή πνευματικούς).

Διαχωρισμός, γάμου (σε στενό κύκλο) και βάπτισης (πανηγυρικής), μετά την τέλεση πολιτικού γάμου.

Επικαιροποίηση και αναδόμηση των ακολουθιών, γάμου, βάπτισης, κηδείας, με τόλμη και εντιμότητα.

Ας μπει ένα τέλος στις απρόσωπες μαζικοποιημένες κοσμικές τελετές. Ας αναβιώσουμε την γλύκα και παραμυθητική παρουσία των μυστηρίων, ως δυνατότητας χάρης και φωτισμού, με την ελπίδα όλοι να φανούμε αντάξιοι, τόσο οι τελεσιουργούντες αρχιερείς και ιερείς όσο και οι αποδέκτες Πιστοί. 

του π.Δημητρίου Θεοφίλου, για το Amen.gr

http://www.amen.gr/article15320

Αναδημοσίευση από: http://alliotikathriskeytika.blogspot.com/

Τα μυστήρια υπήρξαν από την αρχή της ενδοχρονικής παρουσίας της εκκλησίας στο κόσμο, η απαρχή μιας δυνατότητας για ποιμαντική κατήχηση, στο δρόμο της τελείωσης και τελικά της σωτηρίας του ανθρώπινου προσώπου, με τρόπο ολιστικό ως ψυχοσωματικής οντότητας.
Σε διάφορες ιστορικές περιόδους επιχειρήθηκε η επικαιροποιημένη ερμηνεία των μυστηρίων και ο διαχωρισμός τους, από άγνωστες διεργασίες τελετουργικού χαρακτήρα, που είχαν άλλοτε μαγικό και άλλοτε εξευμενιστικό παγανιστικό περιεχόμενο.
Φυσικά η αλήθεια πάντα προσέκρουε, στη πλάνη, το ψέμα και τη δεισιδαιμονία, που «παλεύουν» διαχρονικά να ακυρώσουν την ουσία των μυστηρίων ως αγιαστικών πράξεων, φανέρωσης του Αγίου Πνεύματος και να νοθεύσουν το ποιοτικό πνευματικό τους περιεχόμενό.
Ο Νικόλαος Καβάσιλας επεχείρησε πολλούς αιώνες πριν, να τεκμηριώσει θεολογικά το νόημα των μυστηρίων, αλλά και να αποδώσει στην εποχή του με πρακτικό τρόπο, τον ευεργετικό και θεραπευτικό τους χαρακτήρα.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, και εμείς συνεχίζουμε να στεκόμαστε με εμμονή, άβουλοι, μπροστά στον εκ-παγανισμό των μυστηρίων, τα οποία από σωτηριώδεις πράξεις χάριτος φωτισμού, θεραπείας και θείας φιλανθρωπίας, έχουν καταντήσει ενδο-κοσμικές τελετές και αυτάρεσκες επιδιώξεις, με διάχυτα τα χαρακτηριστικά της άγνοιας, που αφήνουν χώρο στη μαγεία, στο παγανισμό και τη δεισιδαιμονία, όπως:
·Τα ψαλίδια στις τσέπες των γαμπρών για να κόβουν τα μάγια και τις κακές γλώσσες.
·Την επιμονή από μέρους των συγγενών για την «διαφύλαξη» των φιτιλιών από τις λαμπάδες του γάμου.
·Φυλαχτά «άγνωστης» προέλευσης, επάνω στα σώματα βαπτισμένων χριστιανών και συγκεκριμένα του γαμπρού και της νύφης.
·Το φύλαγμα των νυχιών και των μαλλιών του μωρού μέχρι να βαπτισθεί.
·Τις μύριες όσες δεισιδαιμονίες συνδέονται με τους νεκρούς, το θάνατο και τους εναπομείναντες στη ζωή συγγενείς.
·Τόσων άλλων προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών, που κατά περιοχή και οικονομικοκοινωνική τάξη, διέπουν και καθορίζουν ασφυκτικά τις ζωές των ανθρώπων.
Ποιος θα επανα-κατηχήσει τους εν δυνάμει ανεπίγνωστους πιστούς;
Πότε θα συμβεί αυτό;
Γιατί τόση αδιαφορία, ανοχή, γελοιοποίηση και εξευτελισμός;
Γιατί ηχούν πλέον δίχως νόημα, τα ξεχασμένα λόγια….. του Χριστού: «μη δώτε το άγιον τοις κυσίν μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων»;
Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που τίθενται αβίαστα από όσους πονούν και αγωνιούν για τα τεκταινόμενα σήμερα, παλεύοντας να κάνουν κάτι μέσα στην πετρωμένη ακινησία που επικρατεί τριγύρω.
Η συγχρονισμένη επικαιροποίηση του νοήματος, του σκοπού και των πνευματικών συνεπειών των μυστηρίων, είναι απαραίτητο να επανα-ευαγγελιστούν στους βαπτισμένους αλλά ακατήχητους και πρακτικά ημί-πιστούς ανθρώπους.
Η κατήχηση, μια αναπόσπαστη πρακτική στη ζωή και την ιστορική πορεία της εκκλησίας, όπου δεν έχει εκλείψει παντελώς, είναι ανενεργή και ελλειμματική, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι δίχως επίγνωση, πίστη, φόβο (σεβασμό) Θεού και αγάπη, να εκτρέπονται σε γελοιότητες, ασχημοσύνες, παγανισμούς και εκκοσμικέυσεις, ανεπίτρεπτες στο χώρο μιας πίστης που τελεσιουργείται κοντά δυο χιλιετίες, αλλά δυστυχώς ο χρόνος δεν αρκεί να επιβεβαιώσει το νόημα, όταν αυτός (ο χρόνος) αρνείται να συγχρονιστεί (εναρμονιστεί) με τις πνευματικές προτεραιότητες, του τώρα.
Τα μυστήρια από άγνωστες και ανεπίγνωστες τελετές, καλούμαστε «οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ» (ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω), να σκύψουμε στην απουσία νοήματος ζωής των ανθρώπων, στο έλλειμμα γνώσης και πίστης των βαπτισμένων κάποτε, αλλά κατηχημένων ουδέποτε, «χριστιανών».

• Διαπιστώσεις και διάγνωση όμως δίχως προτάσεις και θεραπευτική αγωγή, είναι μισή αλήθεια, άρα κατά πάσα πιθανότητα χαμένη στη ματαιότητά της, οπότε θα μπορούσε κάποιος να προτείνει με επίγνωση και έλλειψη αθεο-φοβίας τα εξής:
• Επαναφορά του βαπτίσματος – χρίσματος των ενηλίκων, για όσους γονείς θα το επιθυμούσαν για τα παιδιά τους, με κανονική – ουσιαστική θητεία στις τάξεις των κατηχουμένων (με πρότυπο την αυθεντική εκκλησία των τριών πρώτων αιώνων).
• Επαναφορά σταθερών κριτηρίων και προϋποθέσεων, τελεσιουργίας των μυστηρίων, για όλες της ελλαδικές μητροπόλεις.
• Επαναφορά του θεσμού της ισόβιας μονογαμίας, τουτέστιν να επιτρέπεται μόνο ένας εκκλησιαστικός γάμος και κατά συνέπεια η άμεση παύση υπογραφής διαζευκτηρίων «πνευματικής λύσης», από πλευράς των επισκόπων (μην στουθοκαμηλίζουμε άλλο, πατέρες επίσκοποι, πνευματική λύση δεν υπάρχει, το Άγιο Πνεύμα δεν το καλούμε και το διώχνουμε κατά το δοκούν, ευτυχώς!!!).
• Αξιοπρέπεια στην εξόδια ακολουθία, τη ταφή και τα μνημόσυνα, κυρίως στα μεγάλα κοιμητήρια του λεκανοπεδίου, όπου η αξία του ανθρωπίνου προσώπου, έχει διατιμηθεί και εξευτελισθεί και ως ζωντανού και ως κεκοιμημένου, με συνέργια ή σιωπηρή συνενοχή όλων.
• Πνευματική έγκριση, των αναδόχων και των παρανύφων από τους πνευματικούς ποιμένες (επισκόπους ή πνευματικούς).
• Διαχωρισμός, γάμου (σε στενό κύκλο) και βάπτισης (πανηγυρικής), μετά την τέλεση πολιτικού γάμου.
• Επικαιροποίηση και αναδόμηση των ακολουθιών, γάμου, βάπτισης, κηδείας, με τόλμη και εντιμότητα.
• Ας μπει ένα τέλος στις απρόσωπες μαζικοποιημένες κοσμικές τελετές. Ας αναβιώσουμε την γλύκα και παραμυθητική παρουσία των μυστηρίων, ως δυνατότητας χάρης και φωτισμού, με την ελπίδα όλοι να φανούμε αντάξιοι, τόσο οι τελεσιουργούντες αρχιερείς και ιερείς όσο και οι αποδέκτες Πιστοί. 

- See more at: http://www.amen.gr/article15320#sthash.YqqRMkgB.dpuf

Η σύγχρονη ερμηνεία των Μυστηρίων

του π.Δημητρίου Θεοφίλου, για το Amen.gr

14 Σεπτεμβρίου 2013, 14:36

1380 αναγνώσεις

Μοιραστείτε το:

Share on facebook Share on blogger Share on twitter Share on email More Sharing Services

Τα μυστήρια υπήρξαν από την αρχή της ενδοχρονικής παρουσίας της εκκλησίας στο κόσμο, η απαρχή μιας δυνατότητας για ποιμαντική κατήχηση, στο δρόμο της τελείωσης και τελικά της σωτηρίας του ανθρώπινου προσώπου, με τρόπο ολιστικό ως ψυχοσωματικής οντότητας.
Σε διάφορες ιστορικές περιόδους επιχειρήθηκε η επικαιροποιημένη ερμηνεία των μυστηρίων και ο διαχωρισμός τους, από άγνωστες διεργασίες τελετουργικού χαρακτήρα, που είχαν άλλοτε μαγικό και άλλοτε εξευμενιστικό παγανιστικό περιεχόμενο.
Φυσικά η αλήθεια πάντα προσέκρουε, στη πλάνη, το ψέμα και τη δεισιδαιμονία, που «παλεύουν» διαχρονικά να ακυρώσουν την ουσία των μυστηρίων ως αγιαστικών πράξεων, φανέρωσης του Αγίου Πνεύματος και να νοθεύσουν το ποιοτικό πνευματικό τους περιεχόμενό.
Ο Νικόλαος Καβάσιλας επεχείρησε πολλούς αιώνες πριν, να τεκμηριώσει θεολογικά το νόημα των μυστηρίων, αλλά και να αποδώσει στην εποχή του με πρακτικό τρόπο, τον ευεργετικό και θεραπευτικό τους χαρακτήρα.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, και εμείς συνεχίζουμε να στεκόμαστε με εμμονή, άβουλοι, μπροστά στον εκ-παγανισμό των μυστηρίων, τα οποία από σωτηριώδεις πράξεις χάριτος φωτισμού, θεραπείας και θείας φιλανθρωπίας, έχουν καταντήσει ενδο-κοσμικές τελετές και αυτάρεσκες επιδιώξεις, με διάχυτα τα χαρακτηριστικά της άγνοιας, που αφήνουν χώρο στη μαγεία, στο παγανισμό και τη δεισιδαιμονία, όπως:
·Τα ψαλίδια στις τσέπες των γαμπρών για να κόβουν τα μάγια και τις κακές γλώσσες.
·Την επιμονή από μέρους των συγγενών για την «διαφύλαξη» των φιτιλιών από τις λαμπάδες του γάμου.
·Φυλαχτά «άγνωστης» προέλευσης, επάνω στα σώματα βαπτισμένων χριστιανών και συγκεκριμένα του γαμπρού και της νύφης.
·Το φύλαγμα των νυχιών και των μαλλιών του μωρού μέχρι να βαπτισθεί.
·Τις μύριες όσες δεισιδαιμονίες συνδέονται με τους νεκρούς, το θάνατο και τους εναπομείναντες στη ζωή συγγενείς.
·Τόσων άλλων προκαταλήψεων και δεισιδαιμονιών, που κατά περιοχή και οικονομικοκοινωνική τάξη, διέπουν και καθορίζουν ασφυκτικά τις ζωές των ανθρώπων.
Ποιος θα επανα-κατηχήσει τους εν δυνάμει ανεπίγνωστους πιστούς;
Πότε θα συμβεί αυτό;
Γιατί τόση αδιαφορία, ανοχή, γελοιοποίηση και εξευτελισμός;
Γιατί ηχούν πλέον δίχως νόημα, τα ξεχασμένα λόγια….. του Χριστού: «μη δώτε το άγιον τοις κυσίν μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων»;
Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που τίθενται αβίαστα από όσους πονούν και αγωνιούν για τα τεκταινόμενα σήμερα, παλεύοντας να κάνουν κάτι μέσα στην πετρωμένη ακινησία που επικρατεί τριγύρω.
Η συγχρονισμένη επικαιροποίηση του νοήματος, του σκοπού και των πνευματικών συνεπειών των μυστηρίων, είναι απαραίτητο να επανα-ευαγγελιστούν στους βαπτισμένους αλλά ακατήχητους και πρακτικά ημί-πιστούς ανθρώπους.
Η κατήχηση, μια αναπόσπαστη πρακτική στη ζωή και την ιστορική πορεία της εκκλησίας, όπου δεν έχει εκλείψει παντελώς, είναι ανενεργή και ελλειμματική, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι δίχως επίγνωση, πίστη, φόβο (σεβασμό) Θεού και αγάπη, να εκτρέπονται σε γελοιότητες, ασχημοσύνες, παγανισμούς και εκκοσμικέυσεις, ανεπίτρεπτες στο χώρο μιας πίστης που τελεσιουργείται κοντά δυο χιλιετίες, αλλά δυστυχώς ο χρόνος δεν αρκεί να επιβεβαιώσει το νόημα, όταν αυτός (ο χρόνος) αρνείται να συγχρονιστεί (εναρμονιστεί) με τις πνευματικές προτεραιότητες, του τώρα.
Τα μυστήρια από άγνωστες και ανεπίγνωστες τελετές, καλούμαστε «οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ» (ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω), να σκύψουμε στην απουσία νοήματος ζωής των ανθρώπων, στο έλλειμμα γνώσης και πίστης των βαπτισμένων κάποτε, αλλά κατηχημένων ουδέποτε, «χριστιανών».

• Διαπιστώσεις και διάγνωση όμως δίχως προτάσεις και θεραπευτική αγωγή, είναι μισή αλήθεια, άρα κατά πάσα πιθανότητα χαμένη στη ματαιότητά της, οπότε θα μπορούσε κάποιος να προτείνει με επίγνωση και έλλειψη αθεο-φοβίας τα εξής:
• Επαναφορά του βαπτίσματος – χρίσματος των ενηλίκων, για όσους γονείς θα το επιθυμούσαν για τα παιδιά τους, με κανονική – ουσιαστική θητεία στις τάξεις των κατηχουμένων (με πρότυπο την αυθεντική εκκλησία των τριών πρώτων αιώνων).
• Επαναφορά σταθερών κριτηρίων και προϋποθέσεων, τελεσιουργίας των μυστηρίων, για όλες της ελλαδικές μητροπόλεις.
• Επαναφορά του θεσμού της ισόβιας μονογαμίας, τουτέστιν να επιτρέπεται μόνο ένας εκκλησιαστικός γάμος και κατά συνέπεια η άμεση παύση υπογραφής διαζευκτηρίων «πνευματικής λύσης», από πλευράς των επισκόπων (μην στουθοκαμηλίζουμε άλλο, πατέρες επίσκοποι, πνευματική λύση δεν υπάρχει, το Άγιο Πνεύμα δεν το καλούμε και το διώχνουμε κατά το δοκούν, ευτυχώς!!!).
• Αξιοπρέπεια στην εξόδια ακολουθία, τη ταφή και τα μνημόσυνα, κυρίως στα μεγάλα κοιμητήρια του λεκανοπεδίου, όπου η αξία του ανθρωπίνου προσώπου, έχει διατιμηθεί και εξευτελισθεί και ως ζωντανού και ως κεκοιμημένου, με συνέργια ή σιωπηρή συνενοχή όλων.
• Πνευματική έγκριση, των αναδόχων και των παρανύφων από τους πνευματικούς ποιμένες (επισκόπους ή πνευματικούς).
• Διαχωρισμός, γάμου (σε στενό κύκλο) και βάπτισης (πανηγυρικής), μετά την τέλεση πολιτικού γάμου.
• Επικαιροποίηση και αναδόμηση των ακολουθιών, γάμου, βάπτισης, κηδείας, με τόλμη και εντιμότητα.
• Ας μπει ένα τέλος στις απρόσωπες μαζικοποιημένες κοσμικές τελετές. Ας αναβιώσουμε την γλύκα και παραμυθητική παρουσία των μυστηρίων, ως δυνατότητας χάρης και φωτισμού, με την ελπίδα όλοι να φανούμε αντάξιοι, τόσο οι τελεσιουργούντες αρχιερείς και ιερείς όσο και οι αποδέκτες Πιστοί. 

- See more at: http://www.amen.gr/article15320#sthash.YqqRMkgB.dpuf