Ινδουϊστικές γιορτές

Ιαπωνικός πολιτισμός

Καθώς η σχολική χρονιά τελειώνει βρήκα την ευκαιρία να παρουσιάσω κάποιες δουλειές μαθητών από τη χρονιά που πέρασε.

Ακολουθεί η εξαιρετική εργασία των μαθητριών από το Β1 για την Ιαπωνική θρησκεία και τον ιαπωνικό πολιτισμό.

Όλγα-Ραφαέλα Αποστολούδα

Στέλλα – Αντωνία Κάλλου
Άννα Καούνη
Αθανασία Μηλιάδου

Ή Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (2 Φεβρουαρίου)

Η εορτή της Υπαπαντής κρύβει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια: Ο γέροντας και φθαρείς από τήν αμαρτία κόσμος υποδέχεται τό βρέφος και δι' αυτού τον Νέο κόσμο, τήν απολύτρωση και τή σωτηρία.

Τι είναι η Υπαπαντή: Υπαπαντή είναι ή υποδοχή του Χριστού από τον γέροντα Συμεών. Είναι Δεσποτική εορτή, αλλά συγχρόνως και Θεομητορική. Είναι δηλαδή αφιερωμένη στον Δεσπότη Χριστό, που βρέφος 40 ήμερων προσέρχεται στον Ναό, όπως όριζε ό Νόμος γιά τά πρωτότοκα αγόρια. Συγχρόνως όμως, εορτάζουμε και τήν Παναγία μας, πού κι αυτή προσέρχεται νά προσφέρει τή θυσία της προκειμένου νά καθαρισθεί από τη λοχία, έτσι ακριβώς όπως όριζε ο Μωσαϊκός Νόμος γιά τις μητέρες.

Η αρχή της εορτής αυτής βρίσκεται πολύ παλαιά, στά χρόνια πού ό λαός του Θεού, οι Ισραηλίτες, βρίσκονταν αιχμάλωτοι στους Αιγυπτίους. Μία από τις δέκα πληγές, με τις όποιες ο Θεός τιμώρησε τον Φαραώ, και μάλιστα ή πιο σκληρή, ήταν η σφαγή από Άγγελο Κυρίου, όλων των πρωτοτόκων παιδιών των Αιγυπτίων. Ύστερα από αυτήν την φοβερή πληγή, ο Θεός ζήτησε κι από τους Ισραηλίτες να Του αφιερώνουν κάθε πρωτότοκο αγόρι, «παν άρσεν το διανοίγον μήτραν...».

Η νομική προτύπωση της Εορτής: Η φράση αυτή «παν άρσεν το την μήτραν διανοίγον...» της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ένας τύπος, μια προεικόνιση, για τον Ιησού Χριστό. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν αρμόζει σε κανένα άλλο πρωτότοκο παιδί παρά μόνον στον Δεσπότη Χριστό. Αυτόν κυρίως προτύπωνε τούτη η αφιέρωση της φράσης, καθ' όσον μόνον ο Κύριος άνοιξε την παρθενική μήτρα της μητέρας Του και την άφησε πάλι Παρθένον.

Αργότερα όταν έγινε η Σκηνή του Μαρτυρίου και την υπηρεσία σ' αυτήν την είχαν οί Λευΐτες, ο Θεός τους όρισε τα παιδιά αυτά που αφιέρωναν στο Θεό νά μπορούν νά εξαγοράζονται από τους γονείς τους.

Η θέση της Παναγίας στην Εορτή: Ακόμα, ό Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι και ή γυναίκα πού γεννούσε αγόρι εθεωρείτο ακάθαρτη γιά 40 ήμερες. Γι' αυτό τον λόγο, τήν τεσσαρακοστή ημέρα έπρεπε να πάει στον Ναό και να προσφέρει ως θυσία «αμνόν ενιαύσιον εις ολοκαύτωμα, και νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας.....» Ο Ιερέας έκανε αυτή την θυσία και την καθάριζε. Όποια όμως γυναίκα ήταν πτωχή μπορούσε να προσφέρει αντί για αμνό «δύο τρυγόνας ή δύο νεοσσούς περιστερών...», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο του Λευϊτικού της Παλαιάς Διαθήκης.

Η θέση του Χριστού στην Εορτή: Το γράμμα, λοιπόν, αυτών των εντολών του Νόμου έρχεται να εκτελέσει και ο ίδιος ο Νομοθέτης, ο Κύριος μας, μαζί βέβαια με τήν Παναγία Μητέρα Του. Έτσι η Θεοτόκος με το Βρέφος και τον Ιωσήφ έρχονται στον Ναό, και, όπως λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, δέν πρόσφεραν αμνόν, όχι τόσο εξ αιτίας της πτώχειας τους, αλλ’ όσο διότι αμνός αληθινός ήταν ο ίδιος ό Χριστός, ο οποίος με απόλυτη υπακοή στον Ουράνιο Πατέρα, προσέφερε τον εαυτόν Του θυσίαν ευάρεστον υπέρ της σωτηρίας τού κόσμου.

Η θέση του γέροντα Συμεών στην Εορτή: Σύμφωνα με τον Ιερό Ευαγγελιστή Λουκά, ο απερινόητος Θεός, έφθασε στον Ναό συγκαταβαίνοντας σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξαγορασθεί με την προσφορά των πτωχών, τα περιστέρια ή τα τρυγόνια. Σαν μπήκε στον Ναό, εκείνη τη στιγμή κινούμενος από το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έσπευσε να τον υποδεχθεί ένας άνθρωπος βαθύγερος, ονόματι Συμεών, που ήταν Δίκαιος και ευλαβής. Ο Συμεών περίμενε εδώ και πολλά χρόνια την εκπλήρωση της προφητείας, με την οποία του είχε υποσχεθεί ο Θεός, ότι δεν θα πέθαινε πριν να δει και να αγγίξει με τα ίδια του τα χέρια τον Σωτήρα του κόσμου. Ο γέροντας αυτός, άπλωσε τά τρεμάμενα χέρια του, για να πάρει στην αγκαλιά του τον Σωτήρα, και, ευχαριστώντας τον Θεό είπε: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φώς εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ».

Η λυτρωτική διάσταση της Εορτής: Ο Δίκαιος Συμεών, από αυτή τή στιγμή που κρατά στην αγκαλιά του τον χορηγό της ζωής, δεν φοβάται πλέον τον θάνατο και το διατρανώνει. Τα γεροντικά μάτια του με συγκίνηση αντίκρυσαν τον ερχόμενο Μεσσία. Ο Συμεών τον υποδέχεται. Στο πρόσωπό του η Παλαιά Διαθήκη υποδέχεται την Καινή Διαθήκη. Δηλαδή, η Παλαιά Διαθήκη του Ισραήλ και ο αρχαίος Νόμος ζητούσαν δια μέσου του Πρεσβύτη Συμεών νά αποσυρθούν μπροστά στο Φως της χάριτος του Ιησού Χριστού. Ο γέροντας αυτός, βλέποντας και αγκαλιάζοντας τον Χριστό, τον οποίο είχαν προαναγγείλει όλοι οι Δίκαιοι και οι Προφήτες από αιώνες, μπορούσε πια να ζητήσει με παρρησία από τον Θεό να τον λυτρώσει από τα δεσμά της θνητής σάρκας και της φθοράς, για να κάνει τόπο στην αιώνια νεότητα της Εκκλησίας. Ακόμα, προλέγει στην Μητέρα του Χριστού ότι την ψυχή της θα την διαπεράσει οδυνηρή ρομφαία, πόνος δυνατός, προλέγοντας τη Σταύρωση του Υιού της και, ακόμα, ότι ο Ιησούς: «θα κείται εις πτώσιν κι εις ανάστασιν πολλών...». Τόσο με το πάθος Του, όσο και με την Ανάσταση Του θα είναι σημείο αντιλεγόμενο, που θα φέρει πτώση στους ασεβείς και ανύψωση σε όσους πιστέψουν εις Αυτόν.

Η προφητική διάσταση της Εορτής: Εκεί στον Ναό βρισκόταν και μια γυναίκα, η Άννα. Ήταν χήρα από πολλά έτη, και υπηρετούσε διαρκώς τον Θεό, περιμένοντας την έλευση του Μεσσία με νηστεία και προσευχή. Προχώρησε, λοιπόν, με χαρά προς το Παιδίον και άρχισε να δοξάζει τον Θεόν, αναγγέλλοντας σε όλους την λύτρωση του Ισραήλ που ήδη έφθασε.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η Υπαπαντή του Χριστού, όπως και κάθε ἀλλο γεγονός της επίγειας ζωής του ἔχει σωτηριολογικό χαρακτήρα. Εκπληρώνει και συνεπώς ερμηνεύει την Παλαιά οικονομία και εισάγει τήν Νέα, την οικονομία της χάριτος και σωτηρίας. Αυτό γίνεται σταδιακά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση.

[Το προβάδισμα στις ιερές εορτές του Φεβρουαρίου τό έχει η Μεγάλη Εορτή τῆς Υπαπαντής του Κυρίου. Γι’ αυτό θεώρησα πρόσφορο να μεταφέρω στις σελίδες του ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ένα από τα κείμενα που διάβασα πρόσφατα σχετικά με την σημασία της εορτής αυτής για πνευματική και εποικοδομητική περισυλλογή: π. Γεώργιος Διον. Δράγας]

Αναδημοσίευση: http://theologosgr.blogspot.gr/2014/02/2.html

Ιστοεξερεύνηση: Γιορτές και πανηγύρια της Ορθοδοξίας

Από την αγαπημένη μας δασκάλα Χριστίνα

Ιστοεξερεύνηση:Γιορτές και πανηγύρια της Ορθοδοξίας

View more presentations or Upload your own.

Η προσκύνηση της αλυσίδας του αποστόλου Πέτρου † 16 Ιανουαρίου

Άγγελος ελευθερώνει
τον απόστολο Πέτρο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία θέσπισε, κατά τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους, την εορτή «προσκυνήσεως της τιμίας αλύσεως του αγίου και πανευφήμου αποστόλου Πέτρου» και όρισε να τελείται αυτή στις 16 Ιανουαρίου. Η υπόθεση της εν λόγω σημαντικής εορτής παρουσιάζεται εν συντομία και ως ακολούθως στο λειτουργικό βιβλίο «Ωρολόγιον το Μέγα» (εδώ σε νεοελληνική παράφραση):

«Ο Ηρώδης Αγρίπας, εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου και βασιλεύς των Ιουδαίων, καταληφθείς από μανία εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού, κατέσφαξε στην Ιερουσαλήμ το έτος 43 μ. Χ. τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Βλέποντας κατόπιν ότι αυτό το έγκλημά του ικανοποίησε πολύ τους Ιουδαίους, συνέλαβε με τον ίδιο τρόπο και τον απόστολο Πέτρο, τον έκλεισε στην φυλακή και τον κρατούσε εκεί αιχμάλωτο μέχρι να περάσει το νομικό Πάσχα, για να τον παραδώσει μετά κι αυτόν στον όχλο ως έτοιμο σφάγιο. Αλλ’ όμως, ένας άγγελος Κυρίου ελευθέρωσε τον Απόστολο με θαυματουργικό τρόπο από την αλυσίδα που τον κρατούσε δεμένο και τον διέσωσε (Πράξ. ιβ΄, 1-19). Η αλυσίδα αυτή, με την οποία ήταν δεμένος ο απόστολος Πέτρος, είχε λάβει από το πανίερο σώμα του αγιαστική και ιαματική χάρη, η οποία μεταδιδόταν στους Χριστανούς που την προσκυνούσαν με πίστη».

Η φυλακή του αποστόλου Πέτρου
στα Ιεροσόλυμα.

Η προσκύνηση των αλυσίδων.
Ρώσικη εικόνα έτ. 1558.

   Η αλυσίδα του αποστόλου Πέτρου φυλασσόταν στα Ιεροσόλυμα έως το έτος 439 μ. Χ.. Τότε ο πατριάρχης των Ιεροσολύμων Ιουβενάλιος τη δώρισε στην αυτοκράτειρα Ευδοκία, την ευσεβέστατη σύζυγο του Θεοδοσίου του Μικρού, που ήταν εκεί εξόριστη. Η Ευδοκία μετέφερε την αλυσίδα στην Κωνσταντινούπολη, και το μεν ένα τμήμα της το εναπόθεσε μέσα στον ναό της Αγίας Σοφίας, ενώ το άλλο το έστειλε ως πολύτιμο δώρο στη Ρώμη, όπου βρίσκεται και τιμάται έως σήμερα.

Οι αλυσίδες σήμερα σε ναό της Ρώμης

Ο ναός του αγίου Πέτρου στη Ρώμη,
όπου και οι αλυσίδες.

Στίχοι εορτής.

Σην προσκυνούντα Πέτρε σειράν τιμίαν,

Σειράς μακράς λύσόν με των εγκλημάτων.

Σειρήν προσκυνέω Πέτρου δεκάτη ενί έκτη

(Εμένα, Απόστολε Πέτρε, που προσκυνώ την τίμια αλυσίδα σου,

λύσε με απ’ τη μεγάλη αλυσίδα των φοβερών αμαρτιών μου.

Την αλυσίδα προσκυνώ του Αποστόλου Πέτρου, σήμερα δεκάτη έκτη Ιανουαρίου).

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ήχος δ΄.

Την Ρώμην μη λιπών, προς ημάς επεδήμησας,

δι’ ων εφόρεσας τιμίων Αλύσεων,

των Αποστόλων Πρωτόθρονε,

ας εν πίστει προσκυνούντες δεόμεθα,

ταις προς Θεόν πρεσβείαις σου,

δώρησαι ημίν το μέγα έλεος.

Πηγή:fos-kastoria.blogspot.gr

Αναδηοσίευση: http://www.diakonima.gr/

Οι αιχμάλωτοι και τα δώρα του Θεού

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Για ποιο λόγο γιορτάζουμε τις γιορτές της Εκκλησίας; Για ποιο λόγο συμμετέχουμε στην πνευματική ζωή του σώματος του Χριστού; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Κι αυτό γιατί συνήθως λείπει από τα μάτια, τόσο του σώματος όσο και της ψυχής, η προοπτική της πίστης στο Χριστό, ως Εκείνον που κατέβηκε από τον ουρανό και στη συνέχεια ανέβηκε ψηλά και πήρε μαζί Του αιχμαλώτους, έδωσε δώρα στους ανθρώπους: «αναβάς εις ύψος ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν και έδωκε δόματα τοις ανθρώποις» (Εφεσ. 4,8). Συνήθως πιστεύουμε σε έναν Θεό ο Οποίος είναι ανώτερη δύναμη, δημιουργό του κόσμου, ο Οποίος μαγικά μας ακούει και δίνει λύσεις στα προβλήματά μας, ενίοτε μας τιμωρεί για τα σφάλματά μας και που μαζί Του θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μετά την έξοδό μας από αυτόν τον κόσμο. Όμως για την Εκκλησία μας η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό δεν περιορίζεται σε μια τέτοια οπτική. Γιατί αν μείνουμε σ’ αυτόν τον δρόμο, τότε αρνούμαστε το μεγάλο γεγονός: ότι ο Θεός δεν είναι απρόσωπος, αλλά υπάρχει εν τρισίν προσώποις. Ότι η αγάπη Του δεν είναι γενική μόνο, αλλά εκφράζεται με τη συνεχή βούλησή του να αναδημιουργεί τον άνθρωπο, να τον αναγεννά στο πρόσωπο του Χριστού και την ίδια στιγμή να μας υπενθυμίζει την παρουσία της αγάπης Του μέσα από το μυστήριο της Εκκλησίας.

Στις γιορτές της Εκκλησίας, αλλά και κάθε Κυριακή, θυμόμαστε την κάθοδο του Χριστού από τον ουρανό στη γη. Η λογική μας δεν αντέχει να προσεγγίσει το μυστήριο, αν θελήσουμε να σκεφτούμε τις διαστάσεις του. Μένουμε ενεοί μπροστά στο μέγεθος της αγάπης, της ταπείνωσης και της συγκατάβασης του Θεού. Από την άλλη, προσεγγίζουμε το μυστήριο αν θυμηθούμε τα λόγια του Παύλου. Δεν είναι μόνο ότι κατέβηκε στη γη και έγινε άνθρωπος. Ανέβηκε στη συνέχεια στον ουρανό και μαζί Του πήρε αιχμαλώτους. Πρώτα τον θάνατο και την απόγνωση. Στη συνέχεια, όλους τους ανθρώπους που δέχονται να αιχμαλωτισθούν από την αγάπη Του. Όλους εκείνους που δεν θεωρούν ότι η ζωή τους σταματά στον παρόντα κόσμο και χρόνο. Και την ίδια στιγμή μας δίνει ως δώρα «την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεώς Του ως Υιού του Θεού» (Εφεσ. 4, 13), μέσα στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία. Γιατί η Εκκλησία είναι το σπουδαιότερο και ωραιότερο δώρο που μας άφησε ο Χριστός.

Καλούμαστε στο Σώμα του Χριστού να συνειδητοποιούμε την ενότητα που μας δίνει η πίστη. Αυτό σημαίνει ότι αν πιστεύουμε στο Χριστό δεν κλεινόμαστε στον εαυτό μας, στο «εγώ» μας, στις ανάγκες μας, ούτε εγκλωβιζόμαστε στην κακία των άλλων ανθρώπων, ούτε και στην δική μας εμπάθεια, αλλά αποφασίζουμε να πορευόμαστε με βάση την βεβαιότητα που μας δίνει η πίστη μας για την παρουσία και την αγάπη του Χριστού προς τα πρόσωπά μας. Ο Χριστός μας ενώνει. Για το Χριστό βρισκόμαστε στην Εκκλησία. Για το Χριστό νικούμε τον παλαιό άνθρωπο που υπάρχει εντός μας, αλλά και συγκαταβαίνουμε στις αδυναμίες των άλλων ανθρώπων. Ο Χριστός είναι το μέτρο της ζωής μας και όχι οι άνθρωποι, οι οποίοι πολλάκις μας απογοητεύουν, όπως και εμείς τους απογοητεύουμε. Χωρίς πίστη δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα. Και αξίζει η πίστη οποιαδήποτε θυσία, οποιαδήποτε υπέρβαση του πραγματικού ή νομιζόμενου «δίκιου μας», γιατί ούτε εμείς είμαστε όπως μας θέλουν οι άλλοι ούτε εκείνοι όπως τους θέλουμε εμείς.

Την ίδια στιγμή η πίστη μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίζουμε το δυσθεώρητο βάθος της αγάπης του Υιού του Θεού για τα πρόσωπά μας. Η πίστη είναι αυτή που μας κάνει να βλέπουμε στα πρόσωπα των άλλων τον Χριστό. Η πίστη είναι αυτή που μας κάνει να σπουδάζουμε τις αλήθειες της Εκκλησίας. Να γιορτάζουμε σε δύσκολες εποχές και να μην αποκάμνουμε από την πίεση και το άγχος που ο κόσμος και οι μέριμνες συσσωρεύουν πάνω μας. Και γι’ αυτό όλη η ζωή της Εκκλησίας είναι μία ατελεύτητος γιορτή. Για να μας υπενθυμίζει τη χαρά που η αγάπη του Θεού μας προσφέρει. Και ότι κι εμείς μπορούμε να κοπιάσουμε αυτή τη αγάπη να γίνει δική μας στάση ζωής. Για να αναγνωρίζουμε τον Χριστό ως το νόημα και τον σκοπό της ζωής μας και ως Εκείνον που θα μας αιχμαλωτίσει με την αγάπη Του για να μας οδηγήσει στον ουρανό.

Συναξάρι Αγ. Νικοδήμου